ولايت ريشه در ميثاق و پيمان دارد . چراكه هر انسان رهبران خود را با آگاهى كامل و ارادهء شخصى خود برمىگزيند ، ولى از سوى ديگر ، رابطهى خويشى به منزلهء تقدير الهى براى هركس تلقّى مىشود . تقديرى كه بايد خود را به آن سپرد و از آن ، به خوبى بهره جست .
از اينرو مىتوان انتساب هركس را دراين جهان به دوگونهء ارادى و تقديرى دانست . در واقع اين خود آدمى است كه دين و مذهب و مشى سياسى خود را انتخاب مىكند ولى گزينش محلّ تولّد ، پدر و مادر ، عمو و دايى و خويشان ديگر در اختيار انسان نيست و آن را خداوند متعال مقدّر مىسازد .
از اين رهگذر بايد گفت : تمدّن نيرومند ، آن تمدّنى است كه بر دو پايهى اراده و تقدير بنا شده باشد . فرزندان چنين تمدّنى به پيمان الهى پايبند مىمانند ، و در صورت برگزيدن يك دين ، تحت هيچ شرايطى از آن بازنمىگردند ، همچنين از سوى ديگر به تقدير الهى به ديدهء احترام مىنگرند ، و به خويشان خود احسان و با ايشان هميارى مىكنند . امّا آنان كه پيمان شكنى مىكنند و پيوندهاى خويشى را مىگسلند ، فرجامى جز تباهى كه در قالب ظلم و ترس و وحشت و يا در قالب از هم گسيختگى و واپس ماندگى نمايان مىشود ، نخواهند داشت .
احكام :
1 - هركسى بايد رهبرى شرعى خود را از رهگذر انديشه و سنجش و تحقيق برگزيند ، و پس از طىّ اين مراحل به رهبرى خود چنگ زند
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 401
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٤٠١