« نمىتوان بر چيزى از خوراكيها نماز گذارد ، زيرا ، آن روزى خدا براى آفريدهها و نعمت او برايشان است ، پس بزرگ داريد [ غذاها را ] و آنها را خوار نداريد ، چون خداوند به يكى از گروههايى كه پيشاز شما زندگى مىكردند ، در روزى وسعت بخشيد ، [ رفاه آنها بجايى رسيد كه ] اجسام كوچكى از خمير نان درست مىكردند و با آنها بدن خود را از غائط پاك مىكردند ، پس خداوند ايشان را به خشكسالى و گرسنگى دچار ساخت ، بطوريكه به جستجوى همان مواد غذايى آلوده مىپرداختند و از همانها تغذيه مىكردند و در موردشان اين آيه نازل شد : ( خداوند ( براى آنان كه كفران نعمت مىكنند ، ) مَثَلى زده است : منطقهء آبادى كه امن و آرام و مطمئن بود ؛ و همواره روزيش از هر جا مىرسيد ، امّا نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند ؛ و خداوند به خاطر اعمالى كه انجام مىدادند ، لباس گرسنگى و ترس را بر اندامشان پوشانيد ) . »
9 - از اين رو روح و روان مؤمنان از طعام لذّت مىبرد ، چون خداوند را پيشاز خوردن ، در اثناى خوردن و پساز آن بر غذايى كه مىخورند و بر تندرستى و آرامشى كه بديشان ارزانى داشته سپاس مىگويند و همچنين - به هنگام خوردن غذا - نعمتهايى را كه خداوند به ايشان ارزانى داشته ، ولى براى ديگران فراهم نياورده ، به ياد مىآورند و بر آنها نيز خداوند را سپاس مىگويند .
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 244
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٢٤٤