رهيافت وحى :
هركسى حقّ دارد از نعمتهاى زمينى كه خداوند متعال براى انسان فراهم آورده ، بهرهبردارى كند ، و به هر راهى كه خداوند بدون تفاوت گذاشتن ميان افراد بشر ، براى انسانها قرار داده ، برود ، و آزادانه از آنچه در دل زمين و يا روى آن قرار دارد ، و از آنچه خداوند در زمين به بندگان روزى داده ، استفاده كند ، همچنانكه انرژى بدست آمده از آتش نيز متعلّق به تمام انسانها مىباشد .
احكام :
1 - جايز نيست دولت ، جامعه ، گروه ، دسته و يا شخصى از افراد بشر مانع بهره مندى مردم از نعمتهاى زمين ، شامل زمينهاى كشاورزى ، آبهاى روان ، چراگاهها و يا معادن آشكار و پنهان زمين ، شود .
2 - مردم مىتوانند هر قدر كه مىخواهند از منافع زمين بهرهمند شوند ، بدان شرط كه ديگران را از اين منافع محروم نسازند ، چون ، منافع خدادادى زمين متعلّق به گروه خاصّى نيست ، بلكه متعلّق به همه است .
3 - جامعه مىتواند براى سامان بخشى به امر بهره مندى از طبيعت ، قوانينى وضع كند ، به شرطى كه در اين قوانين به دلايلى ديگر حقّى از كسى ضايع نشود . در واقع بايد در وضع چنين قوانينى به مقدار ضرورت بسنده كرد ، چراكه ايجاد اخلال در آزاديهاى بنيادين انسان تنها به اندازهء ضرورت ، جايز مىباشد .
4 - نمىتوان راههاى حركت انسانها در زمين را چه به قصد اقتصادى
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 235
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٢٣٥