نجاست ادرار است . مراد از منى به حسب لغت « 1 » منى انسان است امّا در مورد آب ساير حيوانات ، فقها گفتهاند : منى هر حيوانى كه خون جهنده دارد مثل گاو و شتر ، پليد است و بهتر آن است كه از آن اجتناب شود .
امّا در مورد آب بارورى ساير حيوانات ، دليلى بر نجاست آن وجود ندارد .
بايد به اين نكته اشاره شود كه غيراز ادرار و مدفوع و منى و خونهاى سهگانه ( حيض و استحاضه و نفاس ) ساير آبهايى كه از آلت تناسلى خارج مىشود ، پاك مىباشد مانند « مذى » كه در هنگام شهوت و ملاعبه و « ودى » كه بعداز ادرار و « وذى » كه بعداز منى خارج مىشود يا هر مايع ديگرى كه به خاطر بيمارى و غيره خارج شود .
هامش
( 1 ) - گفتهاند : « منى » آب انسان است و « عيس » آب شتر ، « يرون » آب اسب ، « زاجل » آب شترمرغ . ر . ك : فقه اللغه ، ثعالبى ، ص 186 .