« از پليدى و ناپاكى اجتناب كن . »
( فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ ) « 1 » .
« پس ، از بتهاى پليد اجتناب كنيد . »
( . . . إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنْصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِن عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ . . . ) « 2 » .
« شراب و قمار و بتها و ازلام ( نوعى از بخت آزمائى ) پليد و از عمل شيطان است ، از آنها دورى كنيد . »
دستورات فوق نشان مىدهد كه براى تحقّق طهارت و نظافت ، از هر وسيلهء ممكن بايد استفاده شود . پس اگر بدانيم كه مادهء پاك كنندهاى ، آلودگى و نجاست را بدرستى زايل مىگرداند و اثرى از آن باقى نمىگذارد ، بر ما لازم است كه براى اجراى امر شرع به طهارت ، از همان ماده بهره گيريم . به عنوان مثال اگر خون به گونهاى در جامه يا بدن خشكيده باشد كه جز با صابون بر طرف نشود ، بايد براى پاك كردن آن از صابون استفاده كنيم و همچنين اگر نجاست به جائى رسيده باشد كه بدون مواد شوينده از بين نرود بايد براى تحقّق پاكيزگى از آن مواد استفاده نمائيم .
از طرف ديگر در طهارت بايد از وسواس اجتناب كرد زيرا نجس همان پليدىاى است كه بايد دور انداخته شود و از آن اجتناب گردد امّا متنجّس يعنى چيزى كه به جهت برخورد با نجس ، نجس شده
هامش
( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 30 .
( 2 ) - سورهء مائده ، آيهء 90 .