كارمزديها و اجارات ( يا فروش خدمات )
13 - دراين روايت كارمزديها ( اجارات ) سه گونهاند :
نخست - كرايه دادن املاك و اموال شخصى ، كه شامل زمين يا مستغلّاتى همچون ( خانهء مسكونى ، واحد تجارى ، واحد ادارى و . . . ) و يا وسائط نقليّهاى همچون ( اتومبيل ، قطار ، كشتى و هواپيما ) و يا برخى از ابزارها و وسايل مفيد ديگرى از اين دست مىشود .
دوّم - كارمزدى ( همچون خدماتى كه يك كارگر به كارفرما مىفروشد ) يا به ديگر سخن اجاره دادن خود به ديگران .
سوم - به كارمزدى دادن كسانى كه سرپرستى آنها به عهدهء شخص است مانند : فرزندان يا خويشاوندانى ( كه شرعاً سرپرستى آنها را به عهده دارد ) يا كسانى كه وكالتاً سرپرستى آنها بر عهدهء اوست .
14 - معيار حرام بودن اجاره ، حرام بودن كارى است كه فرد كارمزد بدان مشغول مىشود . دراين صورت آنچه بر فرد از جهتى غيراز جهت اجاره ، ( بلكه از جهت اقدام فرد به انجام كار ) ناروا و حرام شمرده مىشود ، از جهت اجاره يا كارمزدى نيز نامشروع و حرام مىباشد . در واقع همانگونه كه فروشِ مُسكرات ، مردار ، گوشتهاى حرام ، فيلمهاى منافى عفّت و همچنين آلات قمار و موادّ مخدّر و قتل نفس ، حرام شمرده شده است ، كارمزدى و يا ارائه هرگونه خدمتى در چارچوب اين امور
احكام عمومى عقود و قراردادها (فارسى) — صفحة 27
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٢٧