مطرح مىشود . اين سياق بر رويارويى و تقابل دو مفهوم انفاق و ربا دلالت مىكند . اين تقابل دراين فراز از آيات ياد شده بيش از پيش آشكار مىشود :
« خداوند ربا را نابود مىكند ، و صدقات را افزايش مىدهد » از سويى اين تقابل از حقيقت رباخوارى پرده برمىدارد . چه ، انفاق عبارت است از بخشش توانگران به ناداران ، حال آنكه ربا عبارت است از بهرهكشى از ناداران توسّط توانگران .
2 - رباخوارى در سامان يا بى طبقهء نازپرورده ، كه فرهنگ بهرهكشى را در جامعه مىسازند ، نقش بسزايى ايفا مىكند ، و در نتيجه موجبات روا شدن ستم فزونترى را بر طبقات فرودست جامعه به جاى برپايى عدل و انصاف ، فراهم مىآورد .
3 - رباخوارى موجبات رشد ثروت كشورها را فراهم نمىآورد ، چرا كه خداوند آن را نابود مىكند ، حال آنكه موضوع دربارهء صدقه و انفاق كاملًا متفاوت است ، چرا كه خداوند آن را فزونى مىبخشد . در واقع صدقه و انفاق موجب رونق يافتن چرخهء اقتصاد و افزايش مبادلات تجارى مىشود .
4 - از آنجا كه اثر ويرانگر رباخوارى بر روان و همچنين بر دارائيها ، بسيار بزرگ است ، و حب مال در انسان بسيار شديد مىباشد ، براى پيروزى بر رباخوارى نيازمند تلاش بيشترى هستيم .
احكام عمومى عقود و قراردادها (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص١٠٤