مىبرد و سپس به او مىگويد : با نشاط وشاداب باش خداوند تو را شاداب و سرزنده سازد ، پس همواره او پيش خودش كوچكترين مردم و در چشم مردم از بالاترين مردمانمىباشد . »
20 - امام صادقعليه السلام فرمود :
« ما من رجل تكبّر أو تجبّر إلّا لذلّة يجدها في نفسه
» « 1 » .
« هيچ كسى نيست كه تكبّر و تجبّر مىورزد مگر به خاطر ذلّتى كه در خويشتن مىيابد . »
21 - امام صادقعليه السلام فرمود :
« الجبّارون أبعد الناس من اللَّه عزّ وجلّ يوم القيامة
» « 2 » .
« جبّاران و گردن فرازان در روز قيامت نسبت به همه مردم ، از خدا دور تر هستند . »
پارسايى در دنيا
اگر بين آخرت و دنيا مخير گذاشته شوى ، هيچ چيزى را بر آخرت ترجيح مده ، زيرا آخرت بلندتر ، پاكتر و جاويدانهتر است ، امّانعمتهاى دنيا ، نابود شدنى و توأَم با نكبت و كدورت است . كسانى كه تنها محبّت دنيا را در دل خود جا دادهاند ، همّت آنان هم منحصربه دنيا بوده و چشم بصيرت آنان از ديدن غير دنيا كور مىباشد ، امّا بندگان مخلص خدا در دنيا پارسايى را پيشه خود مىسازند و از اينرو چشمه حكمت در دل آنان جارى مىشود و ميوه بصيرت آنها به شكوفائى مىنشيند . پارسايى بر دو نوع است : پارسايى در حرام دنياو از ترس عقاب خداوندى . اين نوع پارسايى بر همه واجب است و نوع ديگر پارسايى در حلال دنيا است و از ترس محاسبه شدنوحساب پس دادن . اين نوع پارسايى مخصوص اولياى الهى مىباشد ، و گاهى بنده خدا در امور حلال نيز پارسايى مىكند تا در دامحرام گرفتار نشود . و چون محبّت دنيا عامل اصلى هر خطا ولغزش است ، و در وجود انسان جاى گرفته است ، لذا انبياى الهىوجانشينان آنان هموارهبه زهد و پارسايى در دنيا سفارش كردهاند كه گزيدهاى از سخنان آنان را نقل مىكنيم :
1 - امام صادقعليه السلام فرمود :
« قيل لأمير المؤمنينعليه السلام : ما الزهد في الدنيا ؟ قال : تنكيب حرامها
» « 3 » .
« از حضرت علىعليه السلام سؤال شد كه پارسايى در دنيا چيست ؟ فرمود : كنارهگيرى از حرام دنيا ، پارسايى است . »
هامش
( 1 ) وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 59 ، حديث 3 .
( 2 ) همان ، باب 59 ، ص 304 ، حديث 7 .
( 3 ) همانباب 62 ، ص 314 ، حديث 11 .