( يعنى دولت و ارتش ) بر روش خاصّى در توزيع غنايم توافقكنند ، توافق آنان شرعى و قانونى است .
4 - از آنجا كه جنگهاى نوين امروزى با جنگهاى قديم بسيار تفاوت دارد ، از اين جهت كه در جنگهاى امروزى منابع مالى واقتصادى ملّت براى جنگ و آمادگى براى آن ، از نظر تهيه سلاح ومهمّات و هزينهها ، به كار گرفته مىشود ، ودفاع هوايى در عمقسرزمين اسلامى ، مانند جبههها ، بر عهده همه ملّت است به گونهاى كه اكثر سرزمينهاى كشور ، حكم جبهه جنگ را پيدا مىكنند ، واكثر مردم هم به نسبت معيّنى در جنگ مشاركت مىيابند ، با توجّه به اين تفاوتها ، شايسته است در مورد غنايم يكنوع مصالحهاىصورت گيرد ، به اين گونه كه جنگجويان از حق خود در غنايم صرف نظر كنند ، و در مقابل ، اداره و سرپرستى همه شؤون نظامىارتش را به عهده بگيرد .
5 - اداره مجاهدين و كمكهاى مادى و معنوى به آنان را ، دولت اسلامى و در صورت نبودن دولت اسلامى ، نهادهاى دينى ، به عهدهمىگيرند ، و در صورت شهادت آنان ، همه خدمات ممكن را براى بازماندگان وخانوادههاى آنان انجام مىدهند ، و حقوق و وجوهشرعيّه نيز در همين راه مصرف مىشود و همچنين غنايم ، در صورتى كه مصالحهاى صورت گرفته باشد .
6 - براى جنگجو جايز نيست در غنايم جنگى بدون اجازه ولىّ و متصدّى آن ، تصرّف كند ولى در هنگام ضرورت و به مقدار رفعضرورت مىتواند از آنها استفاده كند به طور مثال اگر جنگجويان ، غذا يا مهمّات يا فرش و اثاثى را به غنيمت گرفته باشند مىتوانند درصورت نياز ، از آنها استفاده نمايند و همه اين موارد ، ضمان ندارد ، امّا بعضى از فقها دراين مورد ترديد دارند و اقوى اين است كه اجازهمتصدّى غنايم به طور صريح يا ضمنى لازم است .
7 - غنايم جنگىاى كه مجاهدان نمىتوانند آنها را به پشت جبهه انتقال دهند ومىترسند از اينكه اگر آنها را رها كنند ، دشمنمجدّداً از آنها استفاده كند ، بايد نابود و منهدم شوند .
احكام زمينها
1 - فقها گفتهاند : زمينهاى آبادى كه مسلمانان با جنگ بر آنها مسلّط شده و با زور آنها را فتح كردهاند ، ملك همه مسلمين است ، و ولىّ امر مسلمين با كسانى كه دراين زمينها كار مىكنند بهيك نسبت معيّنى از محصول آنها مصالحه مىكند و در جهت منافع امّتصرف مىنمايد .
2 - همچنينگفتهاند : زمينهاى با يرى كه مسلمانان باجنگ و از راه زوربرآنها تسلّط يافتهاند ، ملك خود اماماست . آنها را بههركس كه بخواهد مىدهد تا آبادش كند .
3 - قسم ديگر از زمينها هم آنهايى است كه در مورد آنها امام با صاحبان آنها مصالحه كرده است ، چگونگى استفاده از اين زمينها بهحسب توافقنامه صلح كه بين دو طرف امضا شده