درباره آن به معناى تضييع همه زندگىانسان است زيرا اگر نماز انسان ، شايسته و مورد قبول حضرت حق باشد ، ساير اعمال او نيز مورد قبول قرار خواهد گرفت .
و اگر روايات تأكيد مىكند : تا زمانيكه انسان مواظب اوقات نمازهاى پنجگانه است ، شيطان از او وحشت دارد و مىترسد ، پسچرا ما نمازهاى خود را ضايع كنيم ؟ و چرا مقيّد به اوقات نماز نباشيم ؟ و چرا آن دربى را كه شيطان از آن وارد مىشود وسبكشمارنده نماز را به گناهان بزرگ مىكشاند ، بر روى شيطان نبنديم ؟
و اگر محبوبترين اعمال در نزد خداوند ، بجا آوردن نماز در وقتش باشد و اين عمل بر نيكى بهوالدين و جهاد در راه خدا هم مقدّمباشد ، پس چرا ما با بجا آوردن نماز در وقتش ، خود را محبوب خداوند نگردانيم و از خشم او خود را دور نگه نداريم ؟
اگر ما انتظار داريم كه در روز قيامت پيامبر خداصلى الله عليه وآله ما را شفاعت نمايد ، راهى جز محافظت بر نماز و بجاآوردن آن در وقتشنداريم . بنابراين بايد به امور ذيل توجّه كنيم :
1 - براى مؤمن شايسته نيست كه درباره نماز سهل انگارى كند يا آن را سبك بشمارد بلكه بايد در حدّامكان نماز خود را در اوّلوقت آن بجا آورد و هيچ كار غير ضرورى را بر نماز مقدّم نشمارد .
2 - همچنين جايز نيست نماز از وقت مقرّر آن به تأخير انداخته شود مخصوصاً نماز صبح كه بايد انسان به هر وسيله ممكن سعىكند براى اداى نماز صبح ، قبل از طلوع خورشيد ، از خواب بيدار شود .
3 - كسى كه مىداند بيدار ماندن در شب ، سبب مىشود كه براى نماز صبح از خواب ، بيدار نشود ، بايد شب زودتر بخوابد بهگونهاى كه براى نماز از خواب بيدار شود .
4 - كسى كه دچار خواب سنگين است ، به گونهاى كه به اختيار خود براى نماز بيدار نمىشود ، شايسته است كه تدبيرى براى بيدارشدن خود بسنجد ، مانند اينكه از كسى ديگر بخواهد كه او را از خواب بيدار كند ، يا از ساعت شماطهدار استفاده نمايد ، و يا راهمشابه ديگر .
اوقات نمازهاى يوميّه
هر نمازى از نمازهاى يوميّه سه وقت دارد :
1 - وقت خاص : وقتى است كه مخصوص يك نماز معيّن است و انجام دادن نماز همتاى آن در آن وقت ، جايز نيست ( مانندبجا آوردن نماز عصر در وقت خاصّ نماز ظهر ) اگرچه در همين وقت خاص ، بجا آوردن نمازهاى مستحبّ يا واجب ديگر مانندنمازهاى قضا و نافله ، اشكال ندارد .
2 - وقت مشترك : وقتى است كه بجا آوردن دو نماز همتا ( مانند ظهر و عصر يا مغرب