كريم خود ، تا به پروردگارمان گمان بد نبريم كه شيطان در دلهاى ما شكهايى دربارهء وعدهء او وسوسه كند ، يا در طى پيمودن اين راه چيزى از عزم خود را در تأييد دين خدا از دست بدهيم .
چهارم : نزديكى جستن به خدا با ستايش او در شامگاه و صبحگاه ، زيرا ستايش خدا ما را بر آن مىدارد كه به نعمتهايى كه او بر ما ارزانى داشته با بينش بنگريم و اين نوميدى و بدبينى را از ما دور مىكند .
«
وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ
- و هر شامگاه و بامداد ، به ستايش پروردگارت تسبيح بگوى . » ستايش خدا به تسبيح ( و منزّه شمردن ) او مىانجامد ، پس كسى كه بداند آنچه خوبى به ما مىرسد از جانب خداست و آنچه بدى به ما مىرسد از ناحيهء خود ماست ، پروردگارش از نقص و نسبت دادن بديها به ذات سبحان او منزّه مىشناسد .
و شايد اين يكى از معانى حرف « باء » در كلام خداوند « به حمد ربّك به ( وسيلهء ) ستايش پروردگارت » باشد . پس ستايش كردن وسيلهء تقديس پروردگار بزرگ ماست . و اين معنى نزديكتر به واقع است تا آن كه معنى « باء » را تنها معيّت و همراهى قرار دهيم كه مفهومش چنين مىشود « سبّح و احمد ربك » تسبيحگوى و پروردگارت را بستاى » .
[ 56 ] و ناگزير بايد به پروردگار جهانيان تسليم شويم ، و معنى تسليم شدن به او ايمان به آيات او و احتراز از مجادله كردن در آنهاست . پس هر كس به انگيزه خواهشهاى خود و بدون اجازهاى آشكار و حجّتى روشن از عقل خويش در آنها مجادله كند ، شيطان بر او چيره مىشود ، و در نفس او كبرى برمىانگيزد كه بر او مىپيچد تا آنجا كه در پوشيدن رداى الوهيّت با پروردگار عزت به منازعه بپردازد ( و چون فرعون دم از خدايى زند ) پس خدا او را خوار و خفيف و نفرين مىكند و از به حقيقت پيوستن آرزوهايش دور مىدارد .
«
إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ
- آنان كه دربارهء آيات خدا مجادله مىكنند . »