«
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْهُدى وَ أَوْرَثْنا بَنِي إِسْرائِيلَ الْكِتابَ
- ما به موسى مرتبهء هدايت داديم و آن كتاب را به بنى اسراييل ميراث داديم . » / 98 به نظر مىرسد وراثت در اينجا دو امر را مىرساند :
نخست : اين كه آن كتاب كلانترين سرمايه و بزرگترين بزرگوارى بود و به منزلهء محورى ثابت بود كه فعّاليّتهاى آن امّت به دور آن مىگشت .
دوم : آن كتاب در ميان آنان ميراثى شد كه نسل به نسل به ارث مىبردند ، در حالى كه رهبرشان موسى عليه السلام از نزد آنان رحلت كرده بود .
[ 54 ] امّا وجود آن كتاب در ميان بنى اسراييل خود به خود مايهء افتخارى براى ايشان نمىشد بلكه رهيابى بدان و به ياد آوردن آيات آن افتخار بود و اين معنى اختصاص به خردمندان داشت .
«
هُدىً وَ ذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ
- كتابى كه خود هدايت است و براى خردمندان اندرز . » [ 55 ] چه چيزى سزاوار است كه پيامبران و مؤمنان براى آمادگى دريافت يارى خدا انجام دهند و بلكه پيشاپيش به عنوان بهاى اين نعمت بزرگ بپردازند ؟
نخست : از صبر گريزى نيست ، و آنچه به معناى فراگير صبر مراد است همانا صبر در اجراى اوامر و صبر و شكيبايى به هنگام سختيهاست ، و در يك كلمه : كوشش و اجتهاد اكنون در انتظار نتايج آينده . پس كسى كه شتابزده باشد و به دنبال نتايج سريع بگردد ، بيگمان به مراد خود نمىرسد . . . و دستمايهء صبر ايمان به وعدهء خداست كه بيقين حقّ است و هيچ شكّى در آن نيست .
«
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ
- صبر كن كه وعدهء خدا حقّ است . » دوم : درخواست آمرزشى كه سدهاى گناهان را كه مانع رسيدن يارى الهى هستند فرو مىريزد ، و زمينهء فتح را فراهم مىآورد ، و انسان را متوجّه نارساييها و نقيصههاى ذاتى خود مىسازد تا آنها را اصلاح كند .
«
وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ
- براى گناهت آمرزش بخواه . » / 99 سوم : نزديكى جستن به خدا با افزودن به تسبيح و تقديس مقام پروردگار