پس او از اخلاص و يقينى كه در دل واگذار كنندگان كارهاى خود به دو وجود دارد آگاه است ، و از اين رو دست آنها را مىگيرد .
شايد پايان اين آيه ما را به شرط واگذارى دلالت مىكند كه همانا والاترين درجات يقين و همان اخلاص است .
شرطهايى ديگر براى واگذارى را در حديثى مىيابيم كه محدّثى از امام صادق ، عليه السلام روايت كرده :
« واگذار كنندهء كار خود به خدا در آسايش جاودانى ، و عيش سرشار هميشگى است ، و آن كه حقا كارهايش را واگذار كرده از اهتمام به هر چيز جز خداى تعالى است فانى شده و در گذشته ، چنان كه امير مؤمنان على گفت : بدانچه خدا نصيبم كرده خرسندم ، و كار خود را به آفريدگار خويش وا نهادم ، هم چنان كه خداوند در گذشته به من احسان كرد در آيندهء باقى مانده نيز مىكند / 85 . . . خداى عزّ و جلّ دربارهء مؤمن آل فرعون گفت : «
وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذابِ
- و من كار خويش را به خدا واگذار مىكنم ، زيرا او به بندگانش بيناست . پس خدا او را از آسيب مكرى كه برايش انديشيده بودند ، نگهداشت و آن عذاب ناگوار خاندان فرعون را در ميان گرفت » .
و تفويض ( واگذارى ) پنج است ( يعنى پنج حرف است ) هر حرفى از آن را حكمى است ، پس كسى كه به احكام آن حروف عمل كند تفويض كرده است .
« تاء » از ترك و رها كردن تدبير در دنياست ، و « فاء » از فنا ( و دست شستن مطلق ) از هر اهتمامى غير از خداى تعالى ، و « واو » از وفاى عهد و راست در آوردن وعده ، و « ياء » يأس و نوميدى از خويشتن و يقين نسبت به پروردگارت ، و « ضاد » از ضمير صافى براى خدا و طرح نياز و حاجت به درگاه او ، و تفويض كننده شب را در امان از تمام آفتها به صبح مىآورد و روز را با عافيت در دين خود به شب مىرساند » . « 29 »
هامش
( 29 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 520 .