به نبردى آشكارا با طاغوت بزند و پيروان او از بنى اسراييل چون برگهاى خزان بر اثر تندباد حكومت وحشت بر خاك مىافتند ، اين مؤمن مجاهد را مىبينيم كه مركز و سنگر خود را در خانهء فرعون حفظ مىكند تا به وظيفه اساسى خود در نابود كردن نظام او بپردازد .
در حالى كه طاغوت در جلسهاى نشسته و در مورد كار موسى ( ع ) با خاصّان خود گفتگو مىكند كه به دو حيله زنند و او را بكشند ، و همه مىپندارند كه بيگانهاى ميانشان نيست ، ناگهان اين مؤمن به سكوت و كتمان پايان مىدهد / 58 و تصميم منحرف آنان را زشت و ناروا مىشمارد .
«
أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ
- آيا مردى را كه مىگويد پروردگار من خداى يكتاست مىكشيد ؟ » و اين خود ، حق و واقعيّت است .
«
وَ قَدْ جاءَكُمْ بِالْبَيِّناتِ مِنْ رَبِّكُمْ
- و با دليلهاى روشن از جانب پروردگارتان آمده است . » وانگهى دعوت او دعوتى مجرّد و عارى از دليل نيست ، بلكه متّكى به دلايل و برهانهايى كه راست بودن آن دعوت را تأكيد مىكنند ، و از جانب خود موسى نيز نيست بلكه از پروردگار آفريدگان است ، و شايد اين رويداد بر فرعون و گردانندگان نظام او اثرى عميق داشته است كه از ميان ايشان شخصى برخيزد كه جنبش مخالف نظام را تأييد كند و وابسته بدان باشد .
از اينجاست كه بر كسانى از ياران و همكاران ستمگران كه به درگاه خداوند توبه كردهاند لازم است كه اهميّت راز پوشى و كتمان خود را بدانند و تصميم توبهاى را كه به عمل آوردهاند آشكار نكنند ، و با فرستادن شخص موثق يا پيامى يا ملاقات خود با رهبرى بيدار دينى از رأى رهبرى آگاه شوند و مسئوليّت و نقش مناسبى را كه بايد ايفا كنند بپرسند و بشناسند ، چنان كه نعيم بن مسعود اشجعى چنين كرد و به خدمت پيامبر خدا ( ص ) آمد و گفت : اى پيامبر خدا ! من اسلام آوردهام ولى هيچ يك از افراد قوم من از اين موضوع آگاه نشده است ، فرمان خود را به من بفرماى . پيامبر خدا ( ص ) به او گفت : تو در ميان ما يك تن محسوب مىشوى ، پس هر چه مىتوانى به ترك ما