بندهاى نعمتى همچون نعمت توفيق بهرهبرى از همنشينى آنان نداده است » . « 77 » در نصّهاى دينى حديثهايى بسيار در پيرامون دوستى مىيابيم . دوستى در راه خدا و براى خدا چگونه بايد باشد ؟ و نشانههاى دوستان پرهيزگار كدام است ؟
و حدود همكارى ميان ايشان چيست ؟ و حقوق متبادل بين ايشان كدام است ؟
همهء اينها براى منظّم ساختن حلقههاى استوار و فرخندهء جامعهء اسلامى است كه از روح همكارى و تعاون ميان مسلمانان در تمام زمينهها سرچشمه مىگيرد ، و در حالت صلح و آرامش هم چنان است كه در روزهاى ايستادگى عليه جنگجويان و گردنكشان و طاغوتهاست ، آن گاه كه پيشگامان حزب اللَّه قيامى يك جا را در راه خدا و براى پيكار با دشمنان خدا و براى اجراى فرمان خدا در زمين برپا مىكنند . در آن هنگام كه به ارزشهاى سازماندهى و برنامههايى براى همكارى و هماهنگى نياز دارند چيزى بهتر از اين نصّها كه ما را از بسيارى از روشهاى سازماندهى وارداتى از اينجا و آنجا بى نياز مىكند ، نمىيابند .
آرى ، حكمت گمشدهء مؤمن است كه آن را هر جا بايد مىگيرد ، و براستى تجربههاى ديگران در تنظيم و سازماندهى مقاومت عليه جنگجويان و گردنكشان سرمايهء انسانى مشتركى است كه بهرهجويى از آن مانعى ندارد ، ولى به دو شرط :
نخست : اين كه سازمانى بر پايههاى اسلامى پاكيزه ، با تكيه بر انبوه شگفت انگيز بينشهاى حاصل از آيات و احاديثى كه در اين باب رسيده است بنا كنيم ، و دوم :
اين كه آنچه را از تجربههاى ديگران بهره مىجوييم با ارزشها و آموزشهايى كه خود داريم تهذيب و تنقيح كنيم .
براستى جستجو براى يافتن دوست ايمانى دشوار ، و در عين حال مهمّ است ، و از اين رو مىبينيم كه هشدار در اين مورد شديد است . در اينجا حديث ذيل براى پند آموزى در اين زمينه ما را كفايت مىكند .
امام امير المؤمنين عليه السلام دربارهء دو دوست مؤمن و دو دوست كافر
هامش
( 77 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 613 .