پروردگار سبحان ما مناظر قيامت را در سورههاى قرآن به گونهاى تقسيم كرده و شرح داده كه با موضوعهاى هر سوره متناسب است ، پس اگر سوره « الزّخرف » باشد از روابط مادّى انسان سخن مىگويد كه مىبينى با موضوع اين سوره مناسبت دارد ، مانند سرانجام اين روابط در آخرت . قرآن كريم قبل و بعد از هر بينشى از آخرت سخن مىگويد تا آن را بشكافد و بيان كند ، زيرا اگر نفس را بدون تذكّر و يادآورى آخرت رها كنند بيگمان سركشى مىكند و زور مىگويد ، و از بينشها سود نمىجويد ، و نمىانديشد كه سرانجام اين دو صفت بد چه مىشود . روايتى تاريخى مىگويد : « عقبة بن ابى معيط با پيامبر ( ص ) همنشينى مىكرد و قريش مىگفتند : عقبة بن ابى معيط بچّه شده است ، دوستى به نام اميّة بن خلف به دو گفت : ديدار من و تو حرام باشد اگر محمد را ببينى و خود بر روى او نيفكنى ! عقبة اين كار را كرد ، و پيامبر ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) نذر كرد كه او را بكشد ، و در روز بدر به نشانهاى او را بكشت ، و اميّه نيز در معركه كشته شد . گفتهاند اين آيه دربارهء آن دو نازل شده است » . « 76 » اگر چنان رفاقتى كه بر پايهء غير ايمانى نهاده شده بود عقبه را به اميّه نمىپيوست ، آيا سرانجام او چنين مىشد ؟ ! «
الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ
- در آن روز دوستان - غير از پرهيزگاران - دشمن يكديگرند . » آرى ، انسان از دوستى ناگزير است ، پس بايد به جستجوى كسى برآيد كه او را به حق راهنمايى كند ، و در كار دين و دنيايش به دو مدد رساند ، امام صادق عليه السّلام به ما چنين فرمود :
« در جستجوى دوستى با پرهيزگاران باش ، گرچه در ظلمات زمين باشد ، و گرچه عمرت را در يافتن آنان تمام كنى ، / 517 زيرا خداى عزّ و جلّ پس از پيامبران - صلوات اللَّه عليهم - برتر و بهتر از آنان بر روى زمين نيافريده است . و خدا به
هامش
( 76 ) - بنگريد تفسير القرطبى ، ج 16 ، ص 109 .