پاكيزهتر و بهتر است .
شرح آيات :
[ 26 ] ضمن سياق اين سوره كه از تصحيح رابطه ميان انسان با آنچه پيرامون او ، از بشر و طبيعت وجود دارد سخن مىگويد ، روند قرآنى رابطهاى مثالى را ميان انسان و پدرانشان براى ما بيان مىكند ، كه واجب است رابطهء او پيش از رابطهء با گذشته اعم از خير و شرّ ، رابطهء با ارزشها باشد . چرا ؟ زيرا انسان به صرف گذشت زمان بر او حايز قدسيّت نمىشود ، و براى آن كه ما و آنها همه در پيشگاه خدا يكسانيم ، و براستى ارزش همهء ما به پيروى از چيزى است كه خدا به ما فرمان داده است .
اگر اين رابطهء مجرّد شده و بر كنار از تقديس نباشد نمىتوانيم از تجربههاى گذشتگان بهره گيريم ، و دريابيم چگونه از خطرهايى كه آنها را احاطه كرد و به نابودى افكند بپرهيزيم ، و آغاز انحرافهاى آنها چه بوده ، و سرانجام آن كدام است .
هم چنان كه رابطهء درست با تاريخ ما را با آن مىدارد كه وضع موجود زندگى خود را به صورتى بهتر درآوريم ، برخى از مردم هستند كه مىبينى از وضع كنونى خود به دامان گذشته مىگريزند ، و نكات مثبت عصر و زمان خود و / 460 اقدامات معاصران خويش را نمىبينند ، و از فوايد آن بهره نمىبرند ، و تحوّل و تجديد را نمىپذيرند . اين همه از آن روست كه به دامان تاريخ گريختهاند ، و در غار آن پناه گرفته ، و به بزرگواران پيشين آن مىبالند ، و با حوادث آن به سر مىبرند و هماهنگى دارند و همچون صفحهء خراش ديدهء گرامافون يك آهنگ را هم چنان تكرار مىكنند ، و اين براستى از بزرگترين علامتهاى عقب ماندگى است . مثلا قريش هنگام طلوع فجر نبوّت باور نمىكرد كه پيامبر يكى از خود آنان باشد ، در ميان ايشان زندگى كند ، از همان كه آنها مىخورند بخورد ، و همان را كه آنها مىنوشند بنوشد ، و از ابراهيم و موسى و عيسى و از بزرگان تاريخ ( عليهم السلام ) برتر باشد ، با وجود آن كه مىبينى قرآن كريم هنگام عرضه كردن داستانهاى پيامبران گرامى خدا