شايسته فرا مىخواند .
از اين رو پروردگار ما به ما فرمان مىدهد كه هنگام سوار شدن بر چار پايان اين دعا را بخوانيم تا اين بر نشستن و سوارى گرفتن از آنها ما را به افقهاى روحى دور تر و فراتر از افقهاى زمينى كه آنها را در مىنورديم برساند و منتقل كند . آيا ديدهاى كسى كه مسافتى ميان عالم شهود و غيب را در يك لحظه مىپيمايد به چه افق دور دستى مىرسد و از ديدن نقص در طبيعت به درك كمال در آفرينندهء آن انتقال مىيابد و پى مىبرد ! / 440 «
وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا
- و بگوييد منزّه است آن كس كه اينها را رام ما كرد . » از خود مىپرسيم چرا خدا در اينجا به ما فرمان مىدهد كه او را تسبيح گوييم و منزّه دانيم و نمىفرمايد كه حمدش گوييم ؟
اين از آن روست كه نيازمندى ما - افراد بشر - به چار پايان و كشتى ، و ناتوانى ما از رام كردن و بهره كشى از آن بدون آن كه خدا آنها را براى ما رام كند ، گواه بر منزّه بودن و بى نيازى خداست ، پس او از بندگانش بى نياز است ، بى نياز از به كار بردن و وسيله ساختن ابزارها ، بى نياز از رام كردن و تسخير چيزها براى خود ، خدا متعالى و فراتر و پروردگار ما منزّه از تمام اين چيزهاست .
وانگهى رام كردن چارپايان و كشتى دليل ناتوانى جانداران و طبيعت و نيازمندى شديد آنها به مدبّر است حكيم كه همان خداست .
و اين امر ما را بدين حقيقت رهنمون مىشود كه پروردگار ما فراتر و والاتر از نيازمندى است . مگر نه اين كه نيازمندى هر چيزى دليل آفريدگى اوست ، پس چگونه آفريننده نيازمند شود ؟
و اصلا هر كاستى و ناتوانى و نيازمندى و ضعفى در آفريده گواه بر وجود ضدّ آن در آفريننده است ، بدين دلالت عقلى كه صفت و ويژگى آفريننده غير از صفت و ويژگى آفريده است . امير المؤمنين ( ع ) گويد :
« نو پديد بودن موجودات گواه است كه او هميشه بوده است ، و نشان عجزى