اختيار ندارند و مالك نيستند ) ، و نمىتوانند نزد خدا شفاعت كنند ، زيرا شفاعت از آن حق و اهل آن است ، و در حالى كه همگان اعتراف مىكنند كه خدا آفريدگار آنهاست مىبينى كه از او روى مىگردانند ! ( ولى سزاوار نيست كه مؤمن در غمگسارى بر آنها خود را نابود كند ) و هنگامى كه پيامبر به درگاه پروردگار خود ناليد كه اينان قومى هستند كه ايمان نمىآورند ، خدا به دو فرمود كه از آنها درگذرد ( و روى گرداند ) و به آنها بگويد « ايمنى » ( و در جنگ با آنها شتاب نورزد ) ، زيرا به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى بازمىگردند .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 420
مساهمون: احمد آرام
ص٤٢٠