نيز روايت كرديم كه ( دربارهء روح ، در اين آيه ) گفت :
« آفريدهاى است از آفريدگان خدا بزرگتر از جبرييل و ميكاييل كه با پيامبر بود و او را استوار مىداشت و پس از او با امامان همراه است » . « 141 » در تفسير آيهء «
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي
« 142 » تو را از روح مىپرسند ، بگو : روح جزئى از فرمان پروردگار من است » ، از امام صادق / 411 عليه السلام مروى است كه گفت :
« بزرگتر از جبرييل و ميكاييل است ، همراه هيچ يك از گذشتگان نبوده غير از محمد ، و او همراه امامان است و ايشان را تأييد مىكند ، و نه چنان است كه هر چه را بجويند بيابند ( يعنى ذاتش قابل درك نيست ) » .
براى آن كه پيامبران يقين يابند كه خدا آنان را با روحى از جانب خود تأييد مىكند و با التماس و توبه به درگاه او به نزديكى خود به دو بيفزايند ، خدا لحظاتى ايشان را به خود وا مىگذارد ، آن گاه برون دلهايشان دچار تزلزلى مىشود و مرتكب كارهايى مىشوند كه شايستهء ايشان نيست ، چنان كه يوسف اگر برهان پروردگارش را نديده بود آهنگ زليخا مىكرد ، و چنان كه يونس قوم خود را نفرين كرد در صورتى كه شايستهتر آن بود كه بر آنان شكيبايى ورزد ، و چنان كه داود در قضاوت شتاب كرد و فرشتگان او را يادآور شدند و او به درگاه خدا توبه كرد .
در دو حديث كه دوّمى مكمّل نخستين است آمده است :
از ابى بصير ، از ابى عبد اللَّه ( امام صادق عليه السلام ) دربارهء اين گفته خدا كه : «
حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا
« 143 » چون پيامبران نوميد شدند و چنان دانستند كه ( وعدهء خدا با ايشان ) به دروغ به آنان رسانده شده » .
گفت :
هامش
( 141 ) - همان مأخذ ، ص 264 .
( 142 ) - اسراء / 85 .
( 143 ) - يوسف / 110 .