مىكند و گفتگو از رسالت به فضاى كلّى سورهء شورى مىپيوندد كه با پيوندى استوار به اين آيات پايان مىپذيرد . و اين از آن رو است - كه چنان كه پيش از اين گفتيم - شورى متمّم نظام سياسى امّت و بلكه محور اين نظام است ، و اساس امّت همان وحيى است كه بر اجتماع مسلمان رنگى الهى مىبخشد و آن را با كلمهء تقوى زنده مىسازد ، و در پيرامون محور رهبرى مكتبى كه در پيامبر ( ص ) و نزديكان او از اهل بيت معصومش و فقيهان شايستهاى كه راه ايشان را پيروى مىكنند متمثّل و نمودار مىشود متّحد و يكپارچه مىكند .
خداوند بر بندگان خود به نعمتى بزرگتر و شگفت انگيزتر و سودمندتر از وحى منّت ننهاده است . براستى ، وحى بزرگترين تجلّى رحمت خداست كه همه چيز را در بر مىگيرد ، و كدام قدر شناسى يا كدام احترامى بزرگتر از اين كه انسان كلمات صاحب جبروت آسمانها و زمين را دريافت كند ؟ ! و كدام دل بزرگى است آن دلى كه اين امر سنگين را دريابد و از پاى درنيايد ؟ ! در كدامين آسمان چنين گرامى نفسى پرواز مىكند / 402 كه كلمات خدا را دريابد كه اگر بر كوهها نازل مىشد از پاى در مىآمدند ، و اگر به مردگان مىرسيد بيگمان سخن مىگفتند و اگر به زمين خطاب مىشود به يقين روان مىشد .
امّا چگونه خدا كلمات خود را بر بشر فرو مىفرستد ؟ به يكى از راههاى زير :
«
وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً
- هيچ بشرى را نرسد كه خدا با او سخن گويد جز به وحى . » وحى چيست ؟ بر حسب زبان و موارد كاربرد اين كلمه ، همان افكندن حقيقتى است به نحو كامل در دل .
شيخ مفيد گويد : اصل وحى همان كلام پنهانى است ، سپس بر هر چيزى اطلاق شده است كه با آن قصد فهماندن مخاطب به طور نهانى و پوشيده از ديگرى با اختصاص به او و بدون مساهمت جز او كنند ، و چون به خدا نسبت داده شود در مورد چيزهايى است كه پيامبران ( صلّى اللَّه عليهم ) بدون ديگران بدان اختصاص و