است كه خدا در قرآن ارتكاب آنها را تهديد به دوزخ كرده است يا گناهانى كه به حجّت قوى ثابت شود كه از گناهان بزرگ است .
«
وَ الْفَواحِشَ
و زشتيها . » كه همان گناهان شخصى مانند زنا ، و لواط ، و نوشيدن شراب است و دورى كردن از آنها از بزرگترين صفتهايى است كه بايد در اجتماع با فضيلت مؤمنان به شدّت مراعات شود .
«
وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ
- و چون در خشم شوند خطاها را مىبخشايند . » هنگامى كه با يكديگر يا با ديگران اختلافى به هم مىرسانند ، و هنگامى كه كسى به آنان بدى مىكند اين امر در نفوس آنان اثر مىنهد ، ولى ايشان آن اثرها را به زد و خورد و نبرد تبديل نمىكنند ، بلكه به قرآن و ديگر آموزشها ارجاع مىدهند تا آن را داورى جدا كنندهء ( حق از ناحق ) در ميان خود قرار دهند ، پس مىبينى بجاى آن كه در آن اختلاف كنند بدان مراجعه مىكنند .
و شايد از عواملى اساسى كه آنان را وادار مىكند شدت خشم را به سعهء صدر و گذشت و بردبارى تبديل كنند همان هدفهاى والاى ايشان باشد ، چه آنان معتقدند كه واجب است خشم و تندى آنها صرف پيكار با دشمن شود در حالى كه مىبينى كسانى كه هدفهايشان به نظرشان خوار و كوچك مىآيد جام خشم و غضب را بر وجود خود سرازير مىكنند و به دست خويش در نابود كردن اجتماع خود سهيم مىشوند .
گذشت صفتى است بسيار و الا زيرا كسى را كه نمىتواند خود را به هنگام خشم نگهدارد مىبينى كه از حدود شرع و عقل و عرف تجاوز مىكند و هر چه را در طول دهها سال بنا كرده در لحظهاى به نابودى و ويرانى مىكشاند .
مؤمن ، نه تنها خشنودى و خشم او را از حدود خداوند بيرون نمىبرد بلكه از خشم به عفو مىگرايد و گذشت مىكند .
/ 370 در حديث مروى از امام باقر ( ع ) آمده است :