فَضْلِهِ
- و دعاى كسانى را كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند اجابت مىكند . و از فضل خويش آنان را افزون مىدهد . » چه چيزى را براى آنها اجابت مىكند ؟ سياق آيه چنين الهام مىكند كه مؤمنان به ولايت خدا و سرسپردگان به امامت حق در معرض فشارهايى هولناك قرار مىگيرند ، پس اگر درهم شكستند و سپس توبه كردند ، خدا اين توبه را از آنان مىپذيرد و گناهانشان را مىبخشد و اگر از پروردگارشان يارى بطلبند به آنان يارى مىدهد و از فضل خود افزونشان مىدهد .
اين يكى از مصداقهاى اين آيه است ، امّا اين آيه تمام دعاهاى مؤمنان را در برمىگيرد ، و بويژه وقتى دعاى آنان در حق يكديگر باشد ، و آنجا كه اين آيه را به شفاعت در ميان مؤمنان تفسير كردهاند روايتى در اين مورد آمده ، و شك نيست كه دعاى مؤمنان نسبت به يكديگر گونهاى شفاعت و بلكه خود ، شفاعت است .
از امام صادق ( ع ) روايت شده كه گفت : پيامبر خدا دربارهء اين گفتهء خدا : «
وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ
- و از فضل خويش آنان را افزون مىدهد » گفت :
« شفاعت براى كسى كه آتش بر او واجب آمده از كسانى كه وى در دنيا به آنها نيكى كرده است » . « 65 » اين تفسير ما را به تعاون و همكارى بيشتر در ميان يكديگر برمىانگيزاند ، زيرا آثار تعاون از دنيا به آخرت كشيده مىشود ، و شايد يكى از ما به سبب كردار خود سزاوار آتش باشد ولى بيگمان پروردگار ما به دعا و درخواست برادرانش مىآمرزد .
امّا آنان كه به نداى خدا و دعوت حق پاسخ نمىدهند ، نه تنها خداوند دعا و درخواستشان را اجابت نمىكند ، بلكه خود نيز خويشتن را در معرض مجازات خدا و عذاب دردآور او قرار مىدهند .
«
وَ الْكافِرُونَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ
- و كافران را عذابى سخت است . »
هامش
( 65 ) - مجمع البيان ، ج 9 ، ص 30 .