«
تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ
- ستمكاران را بينى كه از حاصل اعمالشان بيمناكند و البتّه به كيفر خواهند رسيد . » يعنى عذاب خواهند ديد چه بيمناك باشند يا نباشند .
/ 327 قرآن ، در برابر اين منظره ما را به منظرهاى متناقض با آن مىكشاند كه همان منظرهء مؤمنان است كه ايمان و كردار شايستهء ايشان به صورت بهشت و خشنودى خدا درآمده است .
«
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ
- ولى آنها كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند ، در باغهاى بهشتند . هر چه بخواهند نزد پروردگارشان هست . و اين همان فضل و بخشايش بزرگ است . » اين چگونه بهشتى است كه مؤمنان را از آن نصيب مىدهند ؟ بگذار بخشى از سخن امير مؤمنان را دربارهء آن بخوانيم .
حضرتش ( ع ) گويد :
« و اگر به ديدهء دل بنگرى بدانچه از بهشت برايت ستايند ، دل بركنى از آنچه در دنياست ، هر چند بديع و زيباست ، از خواهشهاى نفسانى ، و خوشيهاى زندگانى ، و منظرههاى آراسته ( زر و سيم و ديگر خواستهها ) و اگر بينديشى در جنبش كنارههاى جويباران است ، و در آويختن خوشههاى لؤلؤ آبدار بر شاخههاى آن درختانى كه ريشههاى آن در پشتههاى مشك نهان است ، و رسته و بر شاخسار ، و رستن اين ميوههاى گونهگون ، در غلافها و پوششهاى درون . شاخههاى بى رنجى خم گردد و چنان كه چينندهء آن خواهد در دسترس او بود . گرد ساكنان آن ، پيرامون كاخهايشان بگردند ، و آنان را عسلهاى پاكيزه و شرابهاى پالوده دهند . مردمى باشند كه بخشش ( - الهى - ) به آنان پيوسته بود ، تا در خانهء قرار بار گشودند و از رنج سفرها آسودند . پس اى شنونده اگر دل خود را مشغول دارى به انديشهء رسيدن بدان منظرههاى زيبا كه به خاطر آرى ، جانت از شوق آن به پرواز آيد ( - تا به بهشت رخت گشايد - ) و خود از اين مجلس من رخت بردارى ، و به همسايگى