دعوت كن و چنان كه فرمانت دادهاند پايدارى ورز و از پى خواهشهايشان مرو . » هر آينه از هدايتى كه پروردگارت به تو وحى كرده ، دور از فشارها و تبليغات ، پيروى كن .
در اينجا قرآن به پيامبر و از طريق او به هر كس كه از او پيروى مىكند فرمان مىدهد :
يكم : به دعوت ، و اعلان ( آشكار ساختن ) كلمهء راستين ( و از پس آن اعلان رويارويى با كفر ) .
دوم : به پايدارى بر راه راست ، با بردبارى و شكيبايى بر آزارى كه بر اثر دعوت به دو مىرسد .
سوم : به قرار دادن قرآن به عنوان برنامهء كار .
چهارم : صرف نظر نكردن و كوتهبينان نيامدن ، از دعوت زير فشارهاى ديگران كه از خواهشهاى خود پيروى مىكنند ، تا دين خالصانه براى خدا باقى بماند .
/ 309 «
وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ
- و بگو به كتابى كه خدا نازل كرده است ايمان دارم ، » زيرا ميزان و وسيلهء ارزيابى همان وحى است ، و همان گونه كه خدا قرآن را به پيامبر خود محمد ( ص ) وحى كرده به موسى و عيسى عليهما السّلام نيز وحى كرده است ، و اعلان پيامبر دائر بر اين كه او براستى به ديگر رسالتهاى الهى ايمان دارد گواه بر آن است كه ذرّهاى خود خواهى دعوت او را آلوده نكرده ، بلكه دعوتى است ناب و خالصانه به سوى خدا و به سوى كتابها و تمام رسالتهاى او ، و اين چنين مىسزد كه محور انسان همان حق باشد خواهد حق در آنچه نزد اوست نمودار شود و تجسّم يابد يا در آنچه نزد ديگران است .
«
وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ
- و به من فرمان دادهاند كه در ميان شما به عدالت رفتار كنم . » در پرتو راه و روش كتاب ، زيرا عدالت به تنهايى خود ضامن رفع انواع كشمكشها در آن است . آيا « بغى » و ستم بر ديگران ريشهء هر كشمكشى نيست ؟