دست اوست ، بر هر كه بخواهد مىگشايد و ( به حكمت رساى خود ) بر هر كه بخواهد به اندازه معيّن و مقدّر مىكند ( زيرا او ) به هر چيزى داناست .
شرح آيات :
[ 8 ] اختلاف ميان اهل حق و اهل باطل جزئى از سنّت و قانون خدا در زندگى است ، نه از آن رو كه ذات متعال او مىخواهد برخى دوزخى و برخى ديگر بهشتى باشند ، بلكه از آن رو كه او به آنها آزادى به گزينى داده ، و مقتضاى اين آزادى آن است كه بشريكى از دو جهت اين به گزينى را دنبال كند .
«
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَجَعَلَهُمْ أُمَّةً واحِدَةً
- اگر خدا مىخواست همه را يك امّت كرده بود . » و اين با طبيعت زندگى و هدف آفرينش سازگار نيست .
«
وَ لكِنْ يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ
- ولى او هر كه را بخواهد به رحمت خويش درآورد . » / 292 و آنان مؤمنانى هستند كه سببهاى دنيا را وسيلهء هدايت خود ساختند و خدا توفيق دسترسى به هدايت را داد . اين آيه ما را از غرور و فريفتگى به ايمان خود بر حذر مىدارد ، بدين گونه كه تأكيد مىكند رهيابى ما از جانب خدا و به توفيق اوست .
هم چنان اين آيه براى ما بيان مىكند كه آن كس كه راه دوزخ را برگزيده است بيقين ، به ارادهء خود وارد دوزخ مىشود و خداوند آنجا كه توفيق خود را از او بازداشته او را به حال خود گذاشته ، و او را از جاذبههاى شيطان و فشارهاى زندگى ، بر انسان كه شأن و رفتار او با مؤمنان است حفظ نكرده است ، و گر نه آنها نيز به عقب برمىگشتند .
اين انسان پيش از آن كه راه آتش را براى خود برگزيند همچون هر بشرى ديگر داراى خير و شرّ است ، ولى او با اين گزينش زيانبخش از يارى و توفيق خدا محروم مىشود و تنها و تنها در شرّ فرو مىافتد ، و از اين روست كه دوستداران و اولياء