امر خداوند را دريافت مىكنند .
«
وَ مَنْ حَوْلَهُ
- و آنان كه پيرامونش هستند ، » از ديگر فرشتگان ، «
يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ
- و به ستايش پروردگارشان تسبيح مىگويند . » و بزرگترين ذكر همان تسبيحى است كه پروردگار را از شريك و شبيه و نقص و ناتوانى منزّه و مقدّس مىشمارد .
«
وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
- و به او ايمان دارند . » / 28 پس تسبيح آنها تنها كلماتى كه بر زبان آورند ، يا كارهايى كه بر حسب عادت مرتبا انجام دهند نيست ، بلكه به تمام آن امور ( كه عنوان تسبيح كردن بدان اطلاق مىشود ) با شناخت و قانع شدنى راسخ به وجوب آن بر خويش قيام و اقدام مىكنند ، اين از نظر رابطهء آنها با خداوند ، اما از نظر رابطهء با مؤمنان طلب آمرزش براى ايشان است تا خداوند توبهء آنان را بپذيرد و در زندگى موفّقشان دارد .
«
وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا
- و براى مؤمنان آمرزش مىطلبند . » خود نمىآمرزند ، زيرا اين فرشتگان « خدايان » نيستند ، بلكه براستى بندگانى مقرّب در درگاه خداوندند ، و تمام كارى كه مىتوانند براى خدمت به مؤمنان انجام دهند همان درخواست آمرزش از خداوند براى آنها از طريق دعا است .
و از آداب دعا اين است كه :
يكم : به ستايش و تسبيح خدا و درود گفتن به دو آغاز شود و سپس به درخواست و طلب حاجت بكشد و فعل آن فرشتگان نيز چنين است كه مىبينى خداوند را با ستايش او تسبيح مىگويند و سپس براى مؤمنان آمرزش مىطلبند .
دوّم : آغاز كردن به درخواست بخشايش پيش از ديگر درخواستها زيرا رحمت خداوند به توبه كاران نزديك است ، و گناهان مانع پذيرفتن دعا و نزول رحمت مىشود ، و فعل آن فرشتگان نيز چنين است .
«
رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا