تمام آن كتابها ( ى آسمانى ) و با دادگرى در حكم در ميان ايشان بر راستاى حق استوار باشد ( و مردم را به ناخواست و اكراه وادار ( به كارى ) نسازد بلكه آنان را به چيزى ملزم كند كه خود خويشتن را بدان ملزم كردهاند ) ( 13 / 15 ) .
د : امّا كسانى كه در آيات خدا مجادله مىكنند ( و احكام او را رد مىكنند ) ، پس از آن كه مؤمنان به دعوت او پاسخ مثبت دادند ( و مجتمع مسلمان را بر پا كردند ) ، بيگمان حجّتشان شكست مىخورد و خشم خدا بر آنها مىبارد و عذابى سخت دارند ( و هنگامى كه احكام خدا را رد مىكنند مشمول مجازاتها مىشوند ) .
مگر نه اين كه آنها كتابى را كه خدا فرو فرستاده است و ميزانى را كه او وسيلهاى براى عدالت قرار داده ( و همان امام يا احكام قضاوت يا ارزشهاى خرد ، يا تمام آنهاست ) رد كردهاند ؟
پس از آن كه خدا آنها را از آن ساعتى كه مؤمنان از آن نگرانند ، بر حذر مىدارد ، و مىگويد : شك كنندگان دربارهء قيامت در گمراهى آشكارى هستند ، يادآور مىشود كه براستى خداست كه روزى رسان است ( و بيگمان مخالفت با حق روزى را جلب نمىكند ) و هر كس در دنيا ترك حرام گويد ( و براى لقمهء حرام نبردى برنيانگيزد ) خداوند هم چنان كه در دنيا به دو روزى داده در آخرت نيز روزى و نصيب مىدهد ، در حالى كه ديگرى را نصيبى در آخرت نيست ( و شايد در دنيا نيز نصيب خود را از دست بدهد ) .
بدين گونه سياق آيات ريشههاى اصلى اختلاف اجتماعى را بررسى و چاره مىكند ( 16 / 20 ) .
/ 271 ه : ( از آنجا كه برخى از مردم خواستها و هواهاى خود را به صورت قانون در مىآورند و همين سبب اختلاف بزرگ مىشود ) ، خداوند آنان را كه شريكانى براى خدا گرفتهاند و مىپندارند كه چيزهايى را كه خدا اجازه نداده است در دين به صورت قانون در مىآورند ( و قانونهاى مجعول مىنهند ) بيم مىدهد كه اگر آن سخن قاطع ( و آزمونى كه خدا از پيش گفته و مهلت داده است ) نمىبود بيگمان كار ميان آنها پايان يافته بود ، و اين كه در نتيجه آنان را در روز قيامت عذابى است دردناك ،
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 263
مساهمون: احمد آرام
ص٢٦٣