[ 7 ] آيات قرآنى به دنبال يكديگر و بر توالى طريقه‌اى را دنبال مىكنند كه از طريقه‌هاى بشرى از اين نظر تمايز دارد كه همچون نور از كانون مركزى يگانه‌اى منتشر مىشود كه همان يكتاپرستى و توحيد است تا ديگر زمينه‌ها را فرا گيرد . بدين معنى كه جهان خلق و حقّ و همچنين جهان دانش و شناخت مظهر و جلوه‌نمايى نامهاى نيكوى خداوند است ، و همه چيز در اين آيه ما را به سوى پروردگار ستودهء مجيد ما راهنمايى مىكند . اين سوره با يادآورى پاره‌اى از صفات خداوند كه در آفرينش تجلّى مىكند آغاز شده است ، پس نام خداوند « الرَّحِيمِ - بخشاينده » كه در « قابِلِ التَّوْبِ - توبه پذير » تجلّى مىكند انعكاس خاصّ خود را بر آفريدگان خدا و از آنجا بر رفتار انسان دارد ، و بر آدمى واجب است كه از اين رهگذر راه و روشى براى استوار كردن رفتار خود اختيار كند . و نيز اين نام گرامى ، آنجا كه قرآن از فرشتگانى كه عرش خدا را در بر گرفته‌اند سخن مىگويد ، بر آفرينش منعكس مىشود ، زيرا آن فرشتگان از سويى به سبب رابطهء تسبيح و ايمان به خداوند مىپيوندند و از سويى ديگر به سبب رابطه محبّت و مهربانى به انسان مؤمن پيوستگى دارند ، و پروردگار ما هنگامى كه بخشى از اين رابطه را براى ما شرح مىدهد آن را به صورت دعاى فرشتگان در حق مؤمنان توبه كار بيان مىفرمايد . اكنون اين سؤال باقى مىماند : عرش خدا چيست ؟ عرش دو معنى دارد :