پس نه خبرهايى را كه از گذشته داده باطل مشوب مىكند و نه پيشگوييهاى آن را دربارهء آنچه مىآيد . بيگمان قرآن كتاب تمام عصرها و زمانهاست . و مگر نه آن كه سنتهاى ناب ، و مغز حقايق ، و عبرتهاى داستانها را بيان مىكند كه اين همه در عصرى نسبت به عصرى ديگر تفاوتى نمىكند ؟ چنان كه امام رضا ( ع ) دربارهء آن گفته است :
« ( قرآن ) ريسمان محكم خدا ، و دستاويز مطمئن او و روش نمونهء اوست كه به بهشت مىانجامد ، و رهايى بخش از آتش است ، كه در طول زمانها كهنه نمىشود ، و از زبانها نمىافتد ، زيرا آن را براى زمانى سواى زمانى ديگر قرار ندادهاند ، بلكه آن را دليل برهان و حجّت بر هر انسان قرار دادهاند » . « 40 » «
تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ
- از جانب حكيمى ستودنى نازل شده است . » خدايى كه افقهاى آفرينش گواه حكمت رساى اوست همان كسى است كه قرآن را فرو فرستاده ، پس قرآن گوياى اين حكمتى است كه آن را در آفرينش ذات سبحان او مىبينيم .
او ستودهاى است كه ستودگيهايش در هر افق آشكارى پراكنده است ، زيرا رحمت او همه چيز را فرا گرفته ، / 245 و آخرين پيامبر را به عنوان رحمتى براى جهانيان مبعوث كرده و كتاب رحمت خود را نيز با او فرو فرستاده است .
[ 43 ] براستى كه طبيعت بشر در طول تاريخ يكى است ، و بهانه تراشيها و توجيهات ملحدان دربارهء آيات خدا و روى گردانندگان از ذكر آنها امروز همان است كه به پيامبران پيشين نيز مىگفتند ، هم چنان كه روش خداوند در مهلت دادن به آنها تا مدّتى معين ، و سپس در صورت توبه نكردن آنها گرفتار كردنشان به عذابى دردناك در آينده همان است كه در گذشته نيز جارى بوده است .
«
ما يُقالُ لَكَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ
- هر چه دربارهء تو مىگويند دربارهء پيامبران پيش از تو نيز گفتهاند . »
هامش
( 40 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 554 .