هر چيزى تواناست » . « 39 » [ 40 ] دل بشر همچون زمين است ، هر گاه به پروردگار خود سر بسپرد و به نشانههاى او پاسخ مثبت دهد ، خدا آن را با ايمان زنده مىكند ، امّا اگر بزرگ خويشتنى ورزيد و به نشانههاى خدا پاسخ مناسب نداد ، گويى همچون صخرهاى است سخت كه از باران جنبشى ( بر اثر رستن گياهان ) در آن پديد نمىآيد .
/ 242 و از آنجا كه آفرينش از نشانههاى خدا فيض مىبرد و بهرهمند مىشود ، كافران سخت مىكوشند و مجاهدهاى مىكنند تا از آثار آن آيات بر خويشتن رهايى يابند ، پس مىبينى كه نسبت بدانها الحاد مىروند ، يا آنها را از جايهاى خود تحريف مىكنند ، و براى خود به دنبال بهانهها و توجيهاتى مىگردند كه بدانها ايمان نياورند ، ولى آيا اين بهانهها و نيرنگهاى آنها بر پروردگارشان پوشيده است ؟ چگونه چنين چيزى ممكن است ، در حالى كه اوست كه آنها را آفريده و علمش بر آنها احاطه دارد ؟
بيقين آنها را روز قيامت در آتش دوزخ مىافكنند ، آنها از مسئوليتهاى ايمان به پناه الحاد ( و بهانه تراشى ) خزيدهاند و گمان مىكردند كه اين بهانه آوردن آنان را از جزاى بد نجات مىدهد ، در حالى كه نجات فقط در سرسپردگى به آيات خدا و پذيرفتن مسئوليتهايشان بوده است .
«
إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا
- كسانى كه به آيات ما الحاد مىورزند . » اين آيه پس از ذكر چند آيه آمده است ، زيرا فزونى آيات به كسى كه از تأثير پذيرى از آنها مىگريزد ، سودى نمىرساند ، و گروهى از مفسّران گفتهاند : معنى الحاد همان كارى بوده كه آنان از سوت كشيدن و دست زدن مىكردند ، و گويا ايشان به ظاهر كلمهء الحاد كه بر عمل متعدّى نسبت به ديگرى دلالت مىكند نگريستهاند كه به معنى تحريف ديگران از ايمان است مانند كسى كه آيات خدا را
هامش
( 39 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 551 .