واضحى است ) ، و اگر خداوند زبان قرآن را فارسى قرار مىداد ، بيگمان مىخواستند كه عربى نابى باشد كه آيات آن به بهترين گونهاى توضيح داده شده باشد . ولى آيا براستى مقياس حق و باطل ، و هدايت و گمراهى همين است ؟ ( هرگز . . . مقياس همان ايمان است ) پس كسى كه به قرآن ايمان آورد هدايت و شفا نصيبش شد ، در حالى كه كسانى كه ايمان نياوردند در گوششان خلل و سنگينى وجود داشت و كوردل بودند ، چنان كسى كه او را از دور صدا بزنند .
( و خداى سبحان بيدرنگ به عقوبت آنان نپرداخت ، هم چنان كه با امّتهاى پيشين نيز چنين نكرد ) . به موسى كتاب داده شد ، امّا در آن اختلاف كردند ، برخى ايمان آوردند و برخى بدان كفر ورزيدند ( ولى خداوند به آنها مهلت و فرصت داد تا آنان را بيازمايد ) و اگر نه آن بود كه خداوند آزمون در دنيا را مقدّر كرده بود ، كار ميانشان به پايان مىآمد .
( جز اين كه مهلت انداختن در قضا دليل الغاى آن نيست بلكه انسان مسئول كارهاى خويش است ، و او را به بازخواست مىگيرند ) پس هر كه / 235 كارى نيك كند سودش براى خود اوست ، و هر كه بد كند زيانش متوجّه شخص اوست .
شرح آيات :
[ 37 ] ميان بشر و ديگر آفريدگان پيوندهايى بسيار وجود دارد ، و هنگامى كه انسان وسعت دامنهء اين پيوندها را كشف مىكند نه تنها هشيارى و آگاهيش نسبت بدانچه پيرامون اوست افزون مىشود و نه تنها تواناييش بر تسخير و به كار گماشتن طبيعت افزايش مىيابد بلكه ايمانش به پروردگار خود و شناختش نسبت به ( مفاهيم ) نامهاى نيكوى او كه در آسمانها و زمين جلوهگر است فزونى مىيابد .
چون به شب و روز و خورشيد و ماه بنگريم عظمت و بزرگى حجم و دقّت نظم آنها ما را به هراس مىافكند ، ولى مىبينيم كه با آن همه مسخّر فرمان خدا ، و گردن نهاده به ارادهء او و محاط در چنبرهء دانش و توانايى اويند اينجاست كه مؤمنان