پيروى مىكنند ، براستى كه دنيا و آخرت دو دشمن متفاوت و دو راه مختلفاند ، پس هر كه دنيا را دوست دارد و به دوستى مىگيرد ، آخرت را نمىپسندد و دشمن مىدارد ، و اين دو به منزلهء مشرق و مغرباند و در ميان اين دو فاصله است ، هر چه به يكى نزديك شوند از آن ديگرى دور مىشوند و اين دو را فاصلهء دو هوو باشد » . « 30 » «
وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ
- و هر چه در آن طلب كنيد برايتان فراهم است . » دنيا سراى كوشيدن است و آخرت سراى پاداش ، در دنيا ممكن نيست كه تمام آرزوهاى بشر تحقق پذيرد / 224 و كسى از يكا يك آنها رضايت يابد ، زيرا ادّعاهاى آدميزاده بيشتر از حجم خود دنياست و آرزوهاى او وسيعتر از زندگى او بر زمين ، پس چگونه همهء آنها تحقّق پذيرد ؟ در حالى كه آخرت سرايى است فراخ گسترده ، بزرگتر از افزون طلبيها و بلندى جوييهاى بشر ، و اين چنين است كه آرزوهاى مؤمنان بدون سختى كشيدن و كوششى تحقّق مىيابد .
در حديثى منقول كه امام باقر - عليه السلام - آن را از پيامبر خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - روايت كرده آمده است :
« مؤمنى در بهشت نيست كه او را بهشتها و باغهايى بسيار نباشد ، با تخت و بىتخت ، و نهرهايى از مى ، و نهرهايى از آب ناگنديده و دگرگون نشده ، و نهرهايى از شير ، و نهرهايى از عسل . پس چون دوستدار خدا غذاى خود را بخواهد ، آنچه نفس او هنگام خواستن غذا ميل كرده بدون آن كه نام آن را ببرد ، برايش حاضر مىشود » . « 31 » [ 32 ] و بزرگترين نعمتها براى اهل بهشت اين است كه آنان در مهمانى رحمن ، پروردگار آسمانها و زمين و پروردگار عرش عظيم هستند .
«
نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ
- سفرهاى است از جانب خداى آمرزندهء مهربان . » هم چنان كه ايمان به خدا قلّهء كمال و راه هر خير است ، دعوت كردن به
هامش
( 30 ) - نهج البلاغة ، خطبهء 130 .
( 31 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 548 .