پشتيباناند و در آخرت نيكبختشان مىدارند ، آنجا كه هر چه بخواهند و آرزو كنند به فراوانى در سرايى وجود دارد كه پروردگار آمرزندهء مهربان آنان را مهماندارى مىكند .
بلى ، نيكوترين سخن همان دعوت به خداست كه با عمل شايسته و سرسپردگى قرين باشد و نيز با خوى خوشى بزرگ همراه باشد كه صاحب آن خوى بهترين راهها را برمىگزيند و در آن صورت دشمن تبديل به دوستى مهربان مىشود ، / 218 و اين قلّهء فضيلت است كه جز شكيبايان صاحب بهرههاى بزرگ بدان نمىرسند ، و شيطان به تحريك و وسوسه يكى از آنان را اندكى عقب رانده ، امّا آنان از شرّ او به خدا پناه مىبرند و خدا دعاى ايشان را مىپذيرد .
شرح آيات :
[ 30 ] همان گونه كه ممكن است انسان به حضيضى فرو افتد كه خداى سبحان همدمانى بد براى او مقدّر كند كه بدى عملش را در نظرش بيارايند و هرگز به راه راست هدايت نشود ، هم چنان مىتواند در مدارج كمال بالا و بالاتر رود تا آنجا كه دلش مأواى فرشتگان خدا شود ، دستهاى بر آن فرود آيند و گروهى از آن به معراج فرا روند . امّا چه وقت ؟ هنگامى نسبت به طاغوت كفر ورزد و توحيد و يكتاپرستى خود را در ملأ عام اعلان كند ، و بگويد : پروردگار من اللَّه است ، نه بتها و همسان پنداشتهها ، نه اجتماع فاسد و نه سلطهء گردنكش .
بيگمان به ايمان داشتن در دل نسبت به پروردگارش بسنده نمىكند ، بلكه ستيزنده با نيروهاى مادّى آن را آشكارا باز مىگويد و نشان مىدهد ، و بدين وسيله در ميان نيزارهاى انبوه شرك راه توحيد و يكتاپرستى را براى مردم مىگشايد .
«
إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ
- آنان كه گفتند : پروردگار ما اللَّه است . » آنان چنين گفتند ، و اين گفته خود به خود مبارزه طلبى است ، و مبارزه طلبى به نوبهء خود دعوت است ، دعوت به شكستن پردهء سكوت و ترس و مقاومت حالت نوميدى و منفى گرى .