زنده مىمانند . خداى تعالى مىگويد : «
إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى
« 18 » هر آينه هر كس كه گنهكار نزد پروردگارش بيايد ، جهنّم جايگاه اوست كه در آنجا نه مىميرد و نه زندگى مىكند » . و همچنين بيهوش هم نمىشود ، بدان گونه كه كسى كه زير شكنجه يا دردهايى در دنيا قرار مىگيرد ، از هوش مىرود ، و نيز به آنان مرخّصى نمىدهند / 200 كه در محدودهء آن از دشوارى بلا وارهند ، و عملهاى جرّاحى نيز بر روى آنها صورت نمىگيرد تا از بيماريهاى عذاب دهنده شفا يابند ، و داروهاى آرامبخش و مسكّن نيز به آنان نمىدهند كه نفوسشان آرام گيرد و از فرياد و فغان دست بكشند .
«
وَ يَوْمَ يُحْشَرُ أَعْداءُ اللَّهِ إِلَى النَّارِ
- و روزى كه دشمنان خدا را نزد آتش گرد آورند . » آن وقت است كه عذاب بزرگتر را درمىيابند .
«
فَهُمْ يُوزَعُونَ
- آنها را نگاهدارند ( و تقسيم كنند و به صف برانند ) . » پس تقسيم مىشوند و هر يك به زندان مخصوص به خود مىافتد .
[ 20 ] تمام اين عذاب سخت خوار كننده در انتظار كسانى است كه با پروردگار خود به دشمنى برخاستند ، و از پيامبران او پيروى نكردند ، و با فرمانهاى او و پيامبرانش مخالفت ورزيدند ، و از حدود او تجاوز كردند ، در حالى كه تمام كاينات از پروردگار خود اطاعت كردند و به پيروى از سنّتهاى او كه مقدّر كرده بود پرداختند .
حتى اعضاى كالبد انسان از سنتهاى پروردگار او پيروى مىكنند ، جز اين كه خداوند چند روزى در دنيا آن اندامها را مسخّر انسان كرده تا ببيند آدمى با آنها چه كارى مىكند ، و در روز قيامت ، آن گاه اين آزادى محدود را از انسان سلب مىكند ، اعضاى كالبد او بر او مىشورند و بر لب پرتگاه جهنّم شاهدانى بر ضدّ او مىشوند .
هامش
( 18 ) - طه / 74 .