يادآور شده كه همان راه تسليم است نه راه روى گرداندن و رقابت .
/ 162 دوم : مجرّد بودن پيامبران براى رسالت از آنچه مربوط به شخص ايشان است گواهى راستين بر آن رسالت است ، پس ايشان تنها مردم را به سوى خدا دعوت مىكنند ( نه به سوى خويشتن يا مليّت و اقليم خود و امثال آن ) و به راست روى در راه او فرمان مىدهند ، و از طريق آمرزش خواهى وعدهء رحمت مىدهند و مشركان را ( كه طاغوت و ديگر نظير ساختهها را مىپرستند ) به رنج و عذاب بيم مىدهند .
مشركان همان كسانى هستند كه از پرداخت زكات خوددارى و آخرت را تكذيب مىكنند ، در مقابل اين اعلام خطر به كسانى كه ايمان آورده و كار نيك كردهاند مژده مىدهد كه پاداشى پايان ناپذير دارند .
( خصوصيّات و دعوت قرآن بدين گونه در اين كلمات رسا جلوهگر شده است ) .
شرح آيات :
به نور خدا كه بر چيزها مىتابد و آنها را آفريدگانى مىسازد كه به فرمان او فراهم آمدهاند ، به نور خدا كه بر انسان مىبارد و او را جانشين خدا در زمينش مىسازد ، و به دو خرد و رهنمايى و شناخت و اراده مىبخشد ، و به نور او كه به پيامبران خود وحى مىكند و آنان را چراغهايى پرتو افكن در تيره شب زندگى مىسازد . . .
بدين نام بزرگ و نور درخشان ، وحى رسالت خود را آغاز مىكند ، و ما بدان وسيله اين رسالت را مىخوانيم .
«
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
- به نام خداى بخشايندهء مهربان . » [ 1 ]
« حم »
ديگر بار دلهاى ما بر اين كلمات مقطّع كه خرد ما را بر مىانگيزد روبرو مىشود . آيا اين كلمات نامهاى سورههاست كه سوره بدان آغاز مىشود ؟ يا