ه : دعا در پاكسازى نفس و ايجاد پرهيزگارى سهمى بسزا دارد ، زيرا انسان به فطرت خود مىداند در صورتى كه ميان او و پروردگارش حجابهاى گناه وجود داشته باشد يا به پيمان خود با خدا وفا نكرده باشد ، دعايش پذيرفته نمىشود ، و همچنين به وسيلهء دعا براى اجراى تكاليف و واجبات خود فعّال و با نشاط مىشود .
/ 119 در روايتى از امام صادق ( ع ) آمده است : « كسب خود را پاكيزه ساز تا دعايت پذيرفته شود ، زيرا مردى كه لقمهاى حرام را به سوى دهان بردارد تا چهل روز دعايش پذيرفته نمىشود » . « 81 » و از آن حضرت مروى است كه گفت : پيامبر خدا ( ص ) گفت : « دعاى پنج تن پذيرفته نمىشود : مردى كه خدا طلاق زنش را در اختيار او نهاده و آن زن وى را مىآزارد و مرد توانايى پرداخت حق او را دارد و او را رها نمىكند ، و مردى كه بندهاش سه بار مىگريزد و او وى را نمىفروشد ، و مردى كه از كنار ديوار كجى مىگذرد و آن ديوار مىخواهد به روى او بريزد و او گام خود را تند نمىكند تا ديوار بر او فرو ريزد ، و مردى كه به ديگرى مالى وام مىدهد و گواه بر او نمىگيرد ، و مردى كه در خانهء خود مىنشيند و مىگويد : بار الها ، رزق مرا برسان ، و خود در طلب روزى برنمىآيد » . « 82 » و عامل مشترك ميان تمام اين افراد : اكتفاء كردن به دعا بدون سعى و كوششى از جانب خويش است .
و سخن آخر : در ميان مردم كسى هست كه به سبب دير پذيرفته شدن دعايش از آن خوددارى مىكند نمىداند كه :
يكم : صرف توفيق او بر دعا كردن بزرگتر از آن چيزى است كه به دعا مىخواهد ، و مزد او نزد خدا به مراتب بيشتر از به حقيقت پيوستن رغبتها و خواهشهاى گذراى اوست ، تا آنجا كه مؤمن در روز قيامت چنان پاداش بزرگى نصيب كسى
هامش
( 81 ) - همان مأخذ ، ص 358 .
( 82 ) - همان مأخذ ، ص 356 .