هم ديگر مسلمانان در حد توان خود بايد در رفاه برادران دينى خود بكوشند . حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) درپنج سال حكومت خويش توانستند تا حدودى فقر را از جامعهى مسلمين بردارند و رفاه اجتماعى را براى مردم به ارمغان آورند .
تجمّلات زندگى
دستهى سوم خرج و مخارج كه اسلام با آن مخالفت دارد ، مخارج تجمّلى و غير ضرورى در زندگى است . در قرآن قومى را كه به سوى تجمّلات روى آورند ، قومى محكوم به هلاكت دانسته ، آنان را تحت عنوان قوم « مترف » معرفى مىكند . نشانههاى هلاكت و نابودى در هر جامعهاى با تجمّلات و تفاخر افراد آن جامعه جلوهگر مىشود . چنان كه در قرآن مىخوانيم :
« وَ إِذآ أَرَدْنآ أن نُهْلِكَ قَريَةً أَمَرْنا مُتْرَفيها فَفَسَقُوا فيها فَحَقَّ عَلَيها القَوْلُ فَدَمَّرنها تَدميرًا »
« 1 » وقتى فساد اخلاقى جامعهاى را فرا گيرد ، آن جامعه دير يا زود رو به نابودى مىرود . در چنين جامعهاى وقتى براساس فخرفروشى وچشموهم چشمى رقابتهاى غيرسالم رواج پيدا كند ، هر گروهى براى عقب نماندن از گروه ديگر به هر عمل خلاف شرع و عرف دست مىيازد و زندگى باآرامش به نوعى درندگى و وحشىگرى مبدّل مىشود .
پس از اين توضيحات ، به موضوع اصلى بر مىگرديم كه يكى از عوامل پيروزى مسلمانان در جنگهاى صدر اسلام ، زندگى ساده و بىآلايش مسلمانان در صدر اسلام بود . و اين يك امر مسلّم است كه افراد اگر در ناز و
هامش
( 1 ) - اسراء / 16 : « و چون بخواهيم شهرى را هلاك كنيم ، خوش گذرانانش را وا مىداريم تا در آن به انحراف [ و فساد ] بپردازند و در نتيجه عذاب بر آن [ شهر ] لازم گردد ، پس آن را [ يكسره ] زير و زبر كنيم » .