اسما « علامت » مىشود نه « مسمى » ، زيرا اهل بيت ( ع ) « علامتهاى الهى » هستند . چنان كه مىتوان گفت مراد از اسما لفظ هايى است كه بر ذات مقدس حق تعالى دلالت مىكنند . عرفا و علماى علم حروف و اعداد در اين مسئله حرف هايى دارند كه خارج از بحث ماست . بدون شك اسما به اين معنا تأثيرات شفابخشى در اصلاح امور دنيا و آخرت به ويژه در اصلاح قلب دارند . پس اسما هم مثل قرآن هستند . هم چنان كه الفاظ قرآن نور هستند و دل را منور مىكنند ، الفاظ اسما هم نور هستند و دل را منوّر مىگردانند . خداوند تعالى مىفرمايد :
. . . ؛
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيراً مِمَّا كُنْتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتَابِ وَ يَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتَابٌ مُبِينٌ يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ
« 1 » نور و نوشته آشكارى از جانب خدا به سوى شما آمد كه خداوند با آن هر كسى را كه در پى رضايت بىحد او باشد به راه هاى سلامتى راهنمايى مىكند و ايشان را از تاريكى ها به سوى نور بيرون مىبرد و آنان را به سمت باريك راه راست رهنمون مىگردد .
ما كسانى را مىشناختيم كه نور قرآن را مىديدند . كسى در عصر ما بود كه الفاظ را نمىشناخت و بى سواد بود به عنايت ولى الله الاعظم ( حج تعالى ) حافظ قرآن شد و قرآن و الفاظ آن را از نورى كه از آنها پرتو افكن بود مىشناخت .
هامش
( 1 ) . مائده ، آيه 15 و 16 .