العَظيمِ « 1 » در روز قيامت اين گناهكارها چقدر شرمنده و بدبختند . دنيايشان شوم و آكنده از بدبختى است . تجملگرايى و زندگى بدون دردسر قطعاً با هم مقدور نيست . آخرت ، باطن همين دنياست و اين دنيا ظاهر است . وقتى آنجا پردهها عقب رفت ، وقتى كه چشمها تيزبين شد ، حقايق آشكار مىگردد . لذا اگر كسى چشم تيزبين و بصير داشته باشد ، همينجا آخرت را مىبيند ، هم بهشت را و هم جهنم را . هم بهشتيان را مىبيند و هم جهنميان را . به قول مثنوى يك جوانى پاى منبر پيامبر ( ص ) نشسته بود . پيغمبر نگاه كردند و ديدند مثل كسى است كه رفته در عالم ديگرى . گفتند : كَيفَ اصْبَحْتَ ؛ حالت چطور است ؟ گفت : اصْبَحْتُ مُوقِناً من صبح كردم و رسيدم به اينجا كه يقين دارم . گفتند : خوب اگر يقين دارى ، علامتش چيست ؟ گفت : بهشت را مىبينم و جهنم را مىبينم ، بهشتيان و جهنميان را مىبينم . بعد هم گفت : اگر مىخواهى نشان بدهم . « لب گزيدش مصطفى يعنى كه بس » ؛ نه نمىخواهد نشان بدهى .
قرآن ادامه مىدهد : سرنوشت آنها خيلى دردناك است و قبل از اينكه وارد جهنم شوند ، در آن آب جوشان مىافتند . آن آب جوشانى كه اگر يك قطرهاش بريزد در درياها ، درياها جوشش بر مىدارند . بعد قرآن مىگويد كه اينان تجملگراها هستند . آن كسانى كه زندگى تجملى ، زندگى چشم و همچشمى و زندگى تحميل بر شوهر و تحميل بر خود را برگزيدهاند . بعد مىفرمايد :
وَ كانُوا يُصِرُّونَ عَلَي الْحِنْثِ الْعَظيمِ زندگى تجملگرايى معلوم است كه گناه روى گناه دارد . اختلاط بين زن و مرد از اينجا سرچشمه
هامش
( 1 ) - واقعه / 41 - 46 .