اين نمونه ى برخورد و رفتار اسلامى است همه ى ما بايد رفتارمان را بر آن تطبيق كنيم تا اين افراد هيچگاه فرصت و موقعيت سخن چينى نيابند و اين گناه و فتنه از جامعه برچيده شود . برخورد با فتنه گران و سخن چينان بايد بگونه اى باشد كه دگربار اجازه ى فتنه پيدا نكنند . ما را وسيله شنيدن سخن چينى و محفل را محل گستردن سفره ى نمّامى خود قرار ندهند كه هم استماع آن گناه است و هم فراهم نمودن زمينه آن معصيت .
با افراد صالح معاشرت كنيم و افراد سخن چين را ، در صورتى كه قابل اصلاح نباشند ، از جمع خود دور نمائيم تا به گناه آنان گرفتار نشويم و از آنها تأثير نيابيم .
دوستى و مؤانست
دوستان در زندگى شخصى و اجتماعى هر فرد داراى اهميت بسيارى هستند . زيرا انسان اجتماعى آفريده شده و ناچار از معاشرت با ديگران است . زندگى او تحت تأثير اين روابط قرار دارد تا آنجا كه امام على ( عليه السلام ) فرموده اند : « هر كس را مى توان از دوستانش شناخت . »
معاشرت با افراد آلوده به معصيت اگر براى اصلاح آنان نباشد ، زيان آور بلكه هلاك كننده است ؛ ضرر دنيا و آخرت را در بردارد و در نفس انسان تأثير بسيار بدى به جاى مى گذارد . چون ، نفس انسان استعداد سرشارى در كسب خصوصيات اخلاقى ديگران دارد و آنچه را از گنهكاران اكتساب مىكند ، معصيت و اخلاق سوء است .