آنچه در عالم هستى بگونه ى تفصيل است ، در وجود انسان به اجمال نهفته و هدف و غايت هستى انسان است .
حرمت مؤمن
امام ( عليه السلام ) با توجه به شرافت و ارزش انسان است كه « نجاشى » را از ريختن خون بى گناه برحذر مى دارد . زيرا قرآن شريف فرموده است :
« وَ مَن يَقتُل مُؤمناً مُعتمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها و . . .
« 1 » »
هر كس ، مومنى را به عمد بكشد ، جزايش آتش جهنم است كه در آن جاويدان معذب خواهد بود .
حرمت جان مؤمن چنان است كه در صورت قتل غيرعمد ، همچون تصادفاتى كه على رغم رعايت تمام قوانين و مقررات صورت پذيرد ، بر قاتل دو ماه روزه و پرداخت ديه به صاحب خون ، لازم و واجب است . اينها يك سلسله قوانين كيفرى است . ارزش حقيقى انسان بيش از اين است و به تعبير قرآن ، برابر است با نفس تمام انسانها .
« مَن قَتَلَ نَفسا بِغَير نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فى الأَرِض فَكَأَنَّما قَتَلَ الناس جميعا و . . . »
« 2 » هر كس ، نفسى را بدون حق قصاص و يا بى آنكه فساد و فتنه اى در زمين
هامش
( 1 ) - سوره ى نساء ، آيه 93
( 2 ) - سوره ى مائده ، آيه 32