آنچه در عالم هستى بگونه ى تفصيل است ، در وجود انسان به اجمال نهفته و هدف و غايت هستى انسان است . حرمت مؤمن امام ( عليه السلام ) با توجه به شرافت و ارزش انسان است كه « نجاشى » را از ريختن خون بى گناه برحذر مى دارد . زيرا قرآن شريف فرموده است : « وَ مَن يَقتُل مُؤمناً مُعتمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها و . . . « 1 » » هر كس ، مومنى را به عمد بكشد ، جزايش آتش جهنم است كه در آن جاويدان معذب خواهد بود . حرمت جان مؤمن چنان است كه در صورت قتل غيرعمد ، همچون تصادفاتى كه على رغم رعايت تمام قوانين و مقررات صورت پذيرد ، بر قاتل دو ماه روزه و پرداخت ديه به صاحب خون ، لازم و واجب است . اينها يك سلسله قوانين كيفرى است . ارزش حقيقى انسان بيش از اين است و به تعبير قرآن ، برابر است با نفس تمام انسانها . « مَن قَتَلَ نَفسا بِغَير نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فى الأَرِض فَكَأَنَّما قَتَلَ الناس جميعا و . . . » « 2 » هر كس ، نفسى را بدون حق قصاص و يا بى آنكه فساد و فتنه اى در زمين
اخلاق فرماندهى وفرمانبرى (فارسى) — صفحة 51
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٥١
هامش
( 1 ) - سوره ى نساء ، آيه 93
( 2 ) - سوره ى مائده ، آيه 32