مال كسى است كه توكل بر خدا ندارد . از زير پرچم خدا بيرون آمده است ، و زير پرچم شيطان رفته است . اعتماد به او دارد . اعتماد به طاغوت دارد . يعنى اعتماد به غير خدا . مقام توكل با اين عظمتش كه توحيد در ربوبيت هم از همين جا سرچشمه مىگيرد و براى هر كسى جورى بايد معنى كرد . براى هر كسى يك معناى خاصى دارد . براى عموم مردم ، بايد به ايشان بگوئيم كه با توكل زانوى اشتر ببنديد . تو بايد فعال باشى ، تو بايد اسباب ظاهرى را مراعات بكنى . تو بايد اين نسبتها خدا را داشته باشى ، اين توكل براى عموم مردم بود . همين مقدار توكل براى عموم مردم هم راستى اگر باشد خيلى غنيمت است . يك كسى گفته بود كه وقتى در هواپيما نشستم از ايران به بغداد بروم ، وقتى هواپيما مىخواست بلند بشود با يك آيتالكرسى خودم را سپردم به خدا ، به قرآن و جملهء « و من يتوكل علي الله فهو حسبه » ( طلاق 3 ) را خواندم . طيارهءما بلند شد . مىگويد : نرسيده به بغداد زنگ خطر زده شد كه چرخهاى هواپيما باز نمىشود و يا برگرديم به ايران آنجا هواپيمايمان سقوط كند و يا برويم فرودگاه بغداد . زنگ خطر دوم زده شد كه برويم بغداد آنجا اطراف فرودگاه بگرديم تا بنزين تمام بشود هواپيما را پائين بياوريم تا خود به زمين بخورد مىگويد اين زنگهاى خطرى كه زده مىشد
اخلاق در توحيد (فارسى) — صفحة 82
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٨٢