يَوْمَ الْقِيمَة اعْمى ) « 1 » اگر كسى اعراض كند از ذكر من - اين « ذكر من » مصاديق دارد . يك مصداقش قرآن است - يعنى آن مردمى كه پشت پا بزنند به قرآن ، آن مردمى كه نتوانند قرآن را روان بخوانند ،
آن مردمى كه به قرآن عمل نكنند ، يك مصداقش هستند و يك مصداق ديگرش ، از نظر امام صادق ( ع ) ، افرادى هستند كه نماز نمىخوانند يا بد نماز مىخوانند .
قرآن مىفرمايد : افرادى كه سروكار با قرآن ندارند ، دو مصبيت دارند ؛ يكى در دنيا زندگى ناخوشى دارند . يعنى هميشه با درد چكنم چكنم مىسوزند . جوان است اما يك قفل غم روى دل اوست . ازدواج مىكند اما قفل غم روى دل اوست . پير مىشود ، غم روى غم ؛ و بالاخره مىميرد در غم و اندوه . دنيايش كه ناآباد است .
قرآن شريف درباره منافقين مىفرمايد :
( لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذيبَنَوْا ريبَة فيقُلُوبِهِمْ الّا انْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَ اللهُ عَليمٌ حَكيمٌ ) « 2 » يعنى شك و شبهه در دلشان به اندازهاى قوى شده كه دل آنها را پاره پاره مىكند . دائماً در شكّ و شبهه است تا بميرد . در هيچ چيز نمىتواند تصميم بگيرد . راجع به دينش هم باز همين است . گاهى شكّ است ،
هامش
( 1 ) . سوره ى طه ، آيه ى 124 . ترجمه : « هر كس از ياد من روى گرداند ، همانا براى او زندگانى سختى است و روز قيامت ، كور محشورش مىكنيم » .
( 2 ) . سوره ى توبه ، آيه ى 11 .