ما بايد در همه چيز خدا خدا كنيم . جوانها خدا خدا كنند براى زنشان ، براى خانهشان . پيرمردها خداخدا كنند براى شب اوّل قبرشان . بالاخره همه خداخدا كنند براى دنيايشان ، براى رفع گرفتاريهايشان ، براى نابودى ظلم . اينها همه بايد باشد . اما نبايد به فكر اين باشيم كه مىخواهيم برويم يك يا الله بگوئيم براى دنيا . اين براى انسان نقص است . بايد بگويد مىخواهم قرآن ، كتاب آدمسازى را سربگيرم . آن نعمت بزرگ خدا را كه شب قدر نازل شده است . مىخواهم بروم در گفتارم اسم پيغمبر و ائمه طاهرين ( ع ) را تكرار كنم . مىخواهم بروم با عاشقم حرف بزنم . ما اگر عاشق خدا نيستيم ، خدا عاشق ما هست . در روايات مىخوانيم خدا از هفتاد پدر مهربان به بندههايش مهربانتر است . اى خوشا به حال آنكسى كه با خدا معاشقه كند . يعنى همينطور كه خدا عاشق است و مىگويد : اى بندهام ! بيا ؛ بيا كه مىخواهم دستت را بگيرم ؛ بنده هم عاشق باشد . هيچ چيز را از مكالمه با خدا بيشتر دوست نداشته باشد . هيچ چيز او را از ياد خدا غافل نكند .
( لا تُلْهيهِمْ تِجارَة وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللهِ ) « 1 » چنين نباشد كه اگر يك دفعه دعا مستجاب نشود ، كفر گوئيم و يا حتى گله كنيم . بلكه دعا كنيم تا به مقام قرب الهى برسيم .
استاد بزرگوار ما ، حضرت امام « رضوان الله عليه » در درس
هامش
( 1 ) . سوره ى نور ، آيه ى 37 .