به مقام ذكر و فكر است . روزه ماه مبارك نيز براى همين هدف است . اگر عبادات بدنى است ، اگر مالى است ، اگر عبادات دل است ، همه و همه براى رسيدن به مقام فكر است ؛ براى رسيدن به مقام ذكر است . در سوره طه مىفرمايد :
( انَّنيانَا اللهُ لا الهَ الّا انَا فَاعْبُدْنيوَ اقِمِ الصَّلوة لِذَكْرى ) « 1 » من خدايى هستم كه غير من خدايى نيست . معنايش اين است كه اى انسان ! بتها را بشكن . اى انسان ! متابعت از هوى و هوس نكن . متابعت از شيطان نكن . اى انسان ! گناه در زندگى تو نباشد . نماز بخوان . روزه بگير ، خمس بده ، زكات بده ، حج برو ، جهاد برو ، امر به معروف و نهى از منكر كن ، تولّى و تبرّى داشته باش . همه اينها براى چيست ؟ ( اقِمِ الصَّلوة لِذِكْرى ) براى اينكه به مقام ذكر ، به مقام فكر ، به مقام توجّه برسى . بنابراين بحث امروز ما اين شد كه فضيلتى براى انسان است كه همه فضائل و كمالات متوقّف بر آن مىباشد . همه عبادات براى آن واجب شد ؛ و آن اين است : توجّه ! توجّه ! توجّه !
نقل كردهاند كه سفارش و وصيّت معلّم بزرگ اخلاق و استاد بزرگوار ما علّامه طباطبايى - رضوان الله تعالى عليه - به هنگام مرگ به
هامش
( 1 ) . سوره ى طه ، آيه ى 14 . ترجمه : « ( خداوند به حضرت موسى ( ع ) مىفرمايد : ) خداى يگانه منم و جز من خدائى نيست . پس مرا عبادت كن و براى ياد من نماز را به پا دار . »