مىكرد . يعنى پيغمبر اكرم ( ص ) فقط به شهادتين اكتفا نمىكرد . مىفرمود : حالا كه مسلمان شدى بايد نماز بخوانى و مسائل دينى نماز را بدانى . بايد روزه بگيرى و روزه مسائل دارد ؛ و بالاخره بايد يك مسلمان با عمل بشوى . مسلمان بدون عمل فايدهاى ندارد . شما مىبينيد در قرآن شريف بيش از هفتاد و پنج آيه كه اسم ايمان آورده شده بلافاصله « وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ » و يا معناى آن را هم آورده :
( الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ ) عقيده ، منهاى عمل فايدهاى ندارد ؛ و بالعكس هم فايدهاى ندارد .
( وَالْعَصْرِ - انَّ الْانْسانَ لَفيخُسْرٍ - الّا الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ ) قسم به عصاره عالم خلقت - يعنى قطبِ عالم امكان ، محورِ عالمِ وجود ، واسطه غيب و شهود ، حضرت ولى عصر عجّل الله تعالى فرجه - كه همه و همه ورشكسته و بدبختند . مگر يك طايفه ، آنان كه دو تا بال دارند . يك : ايمان دارد وبرطبق ايمان عمل مىكند دو اينكه
علاوه بر ايمان و عمل ، امر به معروف و نهى از منكر هم مىكند . « وَتَواصَوْا بِالحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ » هم امر به معروف دارد هم نهى از منكر .
اين سوره به اين كوچكى يك سوره عجيبى است . مسلمانان صدر اسلام وقتى كه به يكديگر مىرسيدند ، به جاى تعارف كردن ، به يكديگر مىگفتند : « وَالْعَصْرِ انَّ الْانْسانَ لَفيخُسْرٍ » ديگرى مىگفت : « الّا
اخلاق در خانه (فارسى) — صفحة 118
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١١٨