و اذا اردنا ان نهلك قرية امرنا مترفيها ففسقوا فيها فحق عليها القول فدمرناها تدميراً
« 1 » مىفرمايد اگر در يك ملتى زندگى تجملى زياد شد اين ملت حتماً نابود شدنى است و اين زندگى تجملى آنها را به عياشى ، به فسق وفجور و گناه مىكشاند . اين مربوط به ملت بود . دربارهى فرد هم در سوره واقعه مىفرمايد :
واصحاب الشمال ما اصحاب الشمال * فى سموم و حميم * و ظل من يحموم * لا بارد و لا كريم * انهم كانوا قبل ذلك مترفين
« 2 » مىفرمايد اصحاب شمال چقدر شومند آنها كيانند ؟ آنها كه در عذاب دردناك جهنمند آنها كه گناه روى گناه مىكنند بعد مىفرمايد : مىدانى گناه روى گناه از كجا پيدا مىشود ؟ از اسراف ، از عياشى ، از زندگى تجملى . زندگى تجملى است كه گناه مىآورد .
هامش
( 1 ) ) سوره اسراء آيه 16 . ترجمه : و ما چون اهل ديارى را بخواهيم ( به كيفر گناه ) هلاك سازيم متنعمان و راحتطلبان شهر را امر كنيم ( به طاعت ) ليكن آنها راه فسق و تبهكارى پيش گيرند . در اين صورت بر آنان تنبيه و عقاب لزوم خواهد يافت آن گاه همه را ( به جرم بدكارى ) هلاك سازيم
( 2 ) ) سورهى واقعه آيات 45 - 41 ترجمه : و اصحاب شقاوت ( كه نامه عملشان دست چپ است ) آنها در عذاب سموم و آب جوش و سايهاى از دود باشند كه نه سرد شود و نه خوش نسيم گردد . اين عذاب آنها بدين سبب است كه از اين پيش ( در دنيا ) در ناز و نعمت بودند .