قرآن مى فرمايد انسانهايى هستند كه خيلى ارتقاء درجه دارند . اينان درعالم ملكوت « مومن » ناميده شده اند . اينان چه كسانى هستند ؟ آن افرادى كه هميشه خود را در محضر خدا مى بينند . گمشده خود را يافته و اورا درك كرده اند .
رجال لا تلهيهم تجاره و لا بيع عن ذكر الله
« 1 » مردانى كه هيچ كسب و تجارت آنانرا از ياد خدا غافل نمى كند .
هر جا كه هست خود را در محضر خدا مبيند . اگر اين حالت حاصل شد ( آنگونه كه در سوره تكاثر گفتيم ) ديگر معقول نيست كه گناه در زندگى او باشد مگر اينكه غفلتى پيش آيد . وقتى كه پيش آيد اين غفلت ظاهر شدنى است و زمانى كه شخص متوجه مىشود كه فعل گناه انجام داده ، حضور پيدا شده و توبه وانابه ، فرياد و گريه متعاقب آن است . اگر هم يك خبطى پيش آمد ، يعنى غريزه مسلط شده و او را مسخر خويش كرداند ، شياطين جن و انسى جمع شده و توانستند يك ساعت او را به دنبال خويش برده و گناهى از او سر زد ، فوراً فرارى مىشود .
غزّالى مى نويسد كه تاجرى يك كشتى گندم به شهرى فرستاد و به طرف حساب خود نوشت كه به محض رسيدن گندم ، آنها را به فروش چرا كه من شنيده ام رسول اكرم ( ص ) فرموده است احتكار حرام است .
غزالى مى گويد كه گندم روز دو شنبه رسيد . طرف حساب كه انسان خير خواهى بود حساب كرد كه اگر گندم را روز جمعه
هامش
( 1 ) 1 . سوره نور ، آيه 37 .