قرآن مى فرمايد :
فاذا ركبوا فى الفلك دعوا الله مخلصين له الدين فلما نجيهم الى البر اذا هم يشركون .
« 1 » چون به كشتى نشينند و به خطر افتند در آن حال خدا را با اخلاص ميخوانند و چون از خطر دريا به ساحل نجات رسيدند باز به خداى يكتا مشرك مى شوند .
اگر بخواهم تعبير به ذهن بكنم اين گونه است كه انسان گرسنه وقتى كه غذا خورده و سير مىشود ، سيرى را درك مىكند . بعضى اوقات انسان حالتى پيدا مىكند كه خدا را درك كرده ، معبود و گمشده اش را در بن بست ها مى يابد . اين حال براى همه و حتى براى كافر نيز پيدا مىشود .
فلما نجيهم الى البراذا هم يشركون . پس آنگاه كه از آن بن بست بيرون آمد ، دركش را فراموش مىكند .
اما انها كه توانسته اند اين در گرانبها را مثل آن كسى كه در بن بست است بدست آورند ، ديگر هميشه خدارا درك كرده اند .
فى بيوت اذن الل ان ترفع و يذكر فيها اسمه يسبح له فيها بالغدو و الاصال
« 2 » در خانه هايى ( مانند مساجد ، منازل انبياء و اولياء ) خداوند رفعت داده كه آنجا رفعت يابد و در ان ذكر نام خدا شود و صبح و شام تسبيح و تنزيه ذات پاك او كنند .
هامش
( 1 ) 1 . سوره عنكبوت ، آيه 65 .
( 2 ) 2 . سوره نور ، آيه 36 .